Son yazılar

Son yazılar http://karaklm.com/networks/blog/index networks.features.blog.posts.recent.description KAMU Karşısında aynanın sabırsızlanıyor hüzün Bir kamu kuruluşunda yalnızlık olarak çalışıyorum no-reply@mixxt.net (Burak Çakır) Tue, 16 Mar 2010 21:25:00 +0100 http://karaklm.com/networks/blog/post.maktul:46 http://karaklm.com/networks/blog/post.maktul:46 Trajedik komedi... Adınla başlayan cümlelerim yok benim Adın yok Tek hatırladığım soğuk ve sessiz bir gece Ve film böyle başladı… Çok zor olmadı iyi bir senaryo yazmak Çünkü en iyi bildiğim şeyi yazdım Yalnızlık Ve sadece yazdım işte Ve film başladı… Boş duvarlarında gezdirdim gözlerimi boş evimin Dedim ne çok boşluk var hayatımda Sesim yankılandı içimdeki daha da derin bir iç boşlukta Bir kimse aradım kimsesizliğimde Bir küçük ses belki Televizyon, radyo Tekrar tekrar dinledim o çok sevdiğim şarkıyı Ama hiç birini kabullenmedi kulaklarım alıştığı yalnızlıktan dert yanarak Terkedilmiş coğrafyamda eksik bir şehir gibi boşaldı sokaklarım Ardından herşey eksildi birer birer Çalmayan telefonum kadar acımasız bir hayat işte Ve sonunu hiç getiremediğim yalnız bir oyundu bu oynadığım Sonunu hiç getiremediğim bir yalnızlık içinde savrulup durdum Beni ağlattı sizi ıslatan yağmur Güneş doğduğunda ben hala ağlıyordum Ve film başladı Kaldığı yerden yalnızlık… Uzun repliklerim olmadı pek Öyle kısa kısa yaşayıp durdum yaşarmış gibi hayatımı Oysa ne suyun tadı vardı ne de ekmeğin Şarkılar bile yavandı bu kör sessizlikte Çarpa çarpa içimin duvarlarına hep hatırlattı kendini Unutmak ne mümkün böyle kendimle başbaşa geçen seneleri Kendimi sevmediğimden değil, tek başına sevmek zordu Ve zorla yaşadım işte Zor bir oyundu Alkışlar aldım durmadan sessizliğimden Bir çığlık kıyamet gibi koptu içimde İçimde kaç kere öldü bişeyler saymadım Gülümseyen bir kostüm seçtim kendime Durmadan dalga geçtim o çok acıtan yalnızlığımla Gülümsettiğim kadar gülümsemedim hiç Yalanlar söyledim durdum hep yalnızlığımı seviyorum diye Oysa en çok ondan nefret ettim Ve küfürler yağdırdığım bir gece yarısında Vazgeçmek yerine bu oyunu yazdım kendime Ve oynadım durdum işte Bu kanayan film böyle başladı Trajedik komedi tadında bir şey… Hayat şimdi soğuk yenen bir yemek tadında, biraz da kirli Lezzetli tümörler var tabağımda iştahsız ama zoraki yenmesi gereken Ki öldüren açlık mıdır insanı hala emin değilim aslında Kabullenmesi zor bir rol benimki Ama birinin oynaması gerekiyormuş işte Öyle kader deyip geçmiyorum yinede Hala küfrediyorum tüketen yalnızlığıma Ve hala kan damlıyor kalemimden kağıtlara Erken vazgeçilmiş bir çocukluk Ve erken bitirilmiş bir yaşamdan başka hiçbir şey yok avuçlarımda Ve içimde yıkık bir şehir sığınmaya çalıştığım Ne zaman kaçmaya çalışsam Boş sokaklarına gömülüyorum çaresiz Ne üzerimde bir ayak sesi Ne içimde benle birlikte gömülü hayallerim var Ama bir film var işte oynamaya çalıştığım Öyle ayakta durmaya çalışan kırık parçalarım var Acıtarak yaralarımı birbirine tutturmaya çalıştığım Ve bir araya geldikçe hep dağılan bir ben var şimdi Yeter, perde kapansın artık diye haykıran sessizliğime gömülü son bir şans işte Benim bütün şansım bu gecikmeli intihar Ve film hala devam ediyor alkışlarla Ölümüne alkışlanıyor yalnızlığım Ve ölesiye susuyor kalp… Şimdi nasıl devam etsem bu oyuna bilmiyorum İçimde biriktikçe birikiyor kelimeler Öyle küçük parçalar ki bunlar, şarapnel gibi dolaşıyorlar kanımda, vücudumda Bir hastalık gibi işgal ediyorlar beynimi Bir tümör gibi dökülüyorlar ardından kağıda Döküldüğü yerden de acıtan bir şey bu içimdeki İçimdeki kimliksiz aşk Yalnızlığımla ortak bir ittifakta kurşuna diziyorlar bütün gülümseyen yüzlerimi Bütün iç organlarımı çarmıha geriyorlar birer birer Ve toplu bir mezardan çıkan cesetlerimi izliyorum yarım kalan ömrümden Acıya ortak bir gülümseyişte oynuyorum bu oyunu Daha ne kadar sürer bilmiyorum Ve bir film gibi akıp gidiyor işte hayatım Yeni replikler, yeni yüzler Perde açılıp kapanıyor durmadan Yeni seyirciler Taze alkışlar Işıltılı gülümseyişler sunuyorlar tükenmişliğime, ölümümden habersiz Artık oynamaktan yoruldum Ve film gittikçe yaklaşıyor sonuna… Susan cümlelerim var aslında, konuşkan yüzümün ardında İçimde neler olup bitiyor kimse bilmiyor Bir film izlediniz ben sandığınız hayatımda Şimdi alkışlarla veda ediyorum her birinize, Katkılarınızdan dolayı yalnızlığıma Ve film bitti… no-reply@mixxt.net (hüseyin özaydın) Tue, 16 Mar 2010 21:14:00 +0100 http://karaklm.com/networks/blog/post.serabenda:12 http://karaklm.com/networks/blog/post.serabenda:12 Zımba Yudum yudum gelir ilham perisi ; Her gece pencerede beklenen yalanın ta kendisi! Hangi öfkeyi yutsan içinde,büyütsen boyunca Gözucuyla susarım. Bastıramadığın kalbimin atar damarıyla oynayamazsın. Ağzından çıktıkların kadar var mısın? Söylenir,bağırır,kin kusarsın... Göze alabilsen de bir kadının ahını almayacaksın! Sen ki kutbun en uç noktası..Ben ekvator ortası.. İçini kazıyan bir keman sesi, yağmur tanesi, bir hıçkırık! Şimdi bir sözün dikiş hesabını yapamayacak kadar zımba kullanmışsın! Acıtıyorsa kanat,akıt içinden beni. no-reply@mixxt.net (sinem yıldırım) Tue, 16 Mar 2010 19:23:00 +0100 http://karaklm.com/networks/blog/post.erzsebet:9 http://karaklm.com/networks/blog/post.erzsebet:9 buz mavisi bir hüzün... kadıköyden ayrılan bir vapur ve yarıya indirilmiş,sallanan iki el... buz mavisi bir hüzün... üzülmek suç, düşünmekse yasaklı... binbirinden biriydi işte bu masalda, tüm hakkı,istanbulda saklı... no-reply@mixxt.net (rcp bydk) Tue, 16 Mar 2010 17:43:00 +0100 http://karaklm.com/networks/blog/post.kayipdus:7 http://karaklm.com/networks/blog/post.kayipdus:7 Özlüyorum, dön... <div class="post_content"> Özlüyorum, dön… Kayıp bir kitap gibi tozlu rafında, biraz da sensizlik üstümde, korkuyorum hep böyle kalmaktan, bir söz söyle bana, ışığı aç, ellerinle dokun sayfalarıma ve konuş, dağıtıp satır başındaki yalnızlığımı beni mutlu bir sona bitir dudaklarınla koyduğun bir noktayla… Özlüyorum, dön… İçimde kalbimden firar bir haykırış, cümlesi yok dilimde söylenesi bir seste, yokluğu derin bir öznenin parçalanmaya süreğen bir fiilinde çaresiz, işte bu anlatılamayanı anlatmaya çalışma çabası yüzünden hep böyle saçma sapan, hep böyle biçimsiz, dağınık… Özlüyorum, dön… Ve içimde, sonuna noktalı virgül getirilmiş sensizliğimin virgüllerle birbirine bağlanmış özlemleri, adının başucunda koca bir ünlem, çekimlenmiş bir fiilin içinden geçip parantezler açsam da suskunluğuna, yüreğimin ortasında bir ucu sivri ve derin koca bir nokta gibi, ben hala iki nokta ekleme çabasında umuduma sığınıp, belki devam ederiz diyorum dinlendirip yüreklerimizi… Özlüyorum, dön… Senin üzerinden yazmışım hayatımı, şimdi zor yeni bir sayfa, yeni bir başlangıç, zaten bitiremeyeceğim bir sensizlikteyim işte, kalemim kırık, sözlerim ağır ve hep içimde kalan bir aşkın yükünü taşımak öyle zor, bütün imla kurallarını geçtim gururumun, dön diyorum dönülmezliğine aldırmadan bitmişliğine içindeki sevdanın, özlüyorum, dön, çok… Biten bir aşkın şarapnel parçaları gibi dağıldın içime... </div> no-reply@mixxt.net (hüseyin özaydın) Tue, 16 Mar 2010 17:18:00 +0100 http://karaklm.com/networks/blog/post.serabenda:10 http://karaklm.com/networks/blog/post.serabenda:10 Ütopya <h2 class="post_content"> </h2><h3 style="text-align:right;">Diz dize susuyorduk</h3> <h3 style="text-align:right;">bir x doğrultusunda oturmuş...</h3> <h3 style="text-align:right;"> </h3> <h3 style="text-align:right;">Yıldızdan yıldıza sekelim mi dedim</h3> <h3 style="text-align:right;"> </h3> <h3 style="text-align:right;">güldün;</h3> <h3 style="text-align:right;">deniz sonrası yatılan uyku kadar tatlı...</h3> no-reply@mixxt.net (seda yıldız) Tue, 16 Mar 2010 16:49:00 +0100 http://karaklm.com/networks/blog/post.jaguar:234 http://karaklm.com/networks/blog/post.jaguar:234 Duş . . Vücudumdan maviler akıyor küvete, masmaviyim bu gece.. su alev alev yakıyor vücudumu gözlerimi kapatıp dalıyorum maviye.. ve o adam geliyor sessizce, sarıyor vücudumu, buz kesiyor bir anda su yerdeki maviye karışıyor bacaklarımdan küvete akan kırmızı.. .... kendime geliyorum, suyun altından kendimi atıp gözlerimi açtığımda, o adam gitmiş nefesim gitmiş mavi ise çoktan terk etmiş beni . . . no-reply@mixxt.net (Ezgi Tugce Oguz) Tue, 16 Mar 2010 15:44:00 +0100 http://karaklm.com/networks/blog/post.pinokyoo:28 http://karaklm.com/networks/blog/post.pinokyoo:28 Diyorlar ki .... Diyorlar ki oyun bitmiş Ve kazanmış-lar .. Yenilmişim, yine başaramamışım... Diyorlar ki herkesin kendine ait bir -hayatı varmış Ve bana yer yokmuş, öyle de mutluymuş-lar ... Diyorlar ki ayrılığı hep ben istemişim, Sevmeyi bilememiş-im. Diyorlar ki soruları çoğaltacak sorular sormuş-um, Cevabı hiç aramadan... Diyorlar ki masallar da gezip durmuş-um.. Gerçeği ararcasına.. Diyorlar ki söylenenlere öyle inanmış-ım ki Adeta bir 'kukla' olmuş-um... Diyorlar ki gerçeğin peşine düştükçe, Gerçeği unutur olmuş-um... Diyorlar ki yaşadığı-m hüsranlar, Hayallerin-mdeki ümitlermiş... Diyorlar ki hayatta aldığı-m riskler, Hiçbir şey yapmamakmış... Diyorlar ki rüzgar olup esmiş-im, Duracağım yeri bilememiş-im... Diyorlar ki hep geçmişte yaşamış-ım, Şu anı yaşayamamış-ım... Diyorlar ki.......... no-reply@mixxt.net (Ezgi Tugce Oguz) Tue, 16 Mar 2010 15:43:00 +0100 http://karaklm.com/networks/blog/post.pinokyoo:27 http://karaklm.com/networks/blog/post.pinokyoo:27 Evet, biliyorum . . Yine efkarlıyım bu gece.. Yılgın, yorgun, bıkkın, kırgın ve kırıcıyım.. Fenayım bu gece; yitmişim.. Tükenmişim hayattan. < Sabret > diyorlar. Bu kadar kaybetmişken, neye yarar ? Anlatamıyorum ki derdimi.. Tam anlatacakken, tam konuşacakken; Kelimeler en anlamlı oldukları vakit, en aciz sembollere dönüşüyor... Öyle ya her şey kelimelere kaldıysa, Yaşanacak hiç birşey de kalmamıştır şu hayatta.. Kelimeler herkes için aynıydı.. Bazense hiç bir anlam ifade etmezdi. Oysa duygular? Herkes de ayrıydı... Esastı, gerçekti. Hep bir anlam ifade ederdi. En olmadık yerde anlatılır, olmadık zamanda avuçlarına bırakılırdı... Şimdi bakıyorumda şu karşımdaki aynaya, Bu donuk, rengini yitirmiş gözler, gülümsemeyi unutmuş dudaklar, solgun bu yüz; benim mi gerçekten? Ya sadece damarlarıma kan pompalayan kalbim? Aynamdaki yabancı ben miyim ? Dünya daha ağır ve aksak dönmekte. Sanki yedi cihana yayılmış; bir durgunluk, bir karanlık Bir sessizlik, çok derin bir sessizlik hâkim yeryüzüne.. Sanki bedenim karanlık, hiç çıkışı olmayan bir hapishanede. Peki kimin için yıpranıp gidiyor kalbim ? Bu sessizlik neyin ifadesi? Neyden korkuyor yüreğim? Yada hiç gücüm yok mu? Gitmeye.. Yüreğim öyle atıyor ki; öfkeden mi, korkudan mı bilemedim. Fakat dünyanın düzeni böyleymiş, insanlar ve ilişkiler sürekli sınanırmış. Hayatta her şey %5o ymiş. Aklınla davranırsan yüreğin, yüreğinle davranırsan aklın seni suçlarmış. Seçemediklerin hep acı verirmiş. Evet kelimeler aciz birer sembollerdi. Dil yetmiyordu içimdekileri anlatmaya... Ama sabretmek, tahammül etmek gerek değil mi? no-reply@mixxt.net (Ezgi Tugce Oguz) Tue, 16 Mar 2010 15:42:00 +0100 http://karaklm.com/networks/blog/post.pinokyoo:26 http://karaklm.com/networks/blog/post.pinokyoo:26 Yalan söyledim . . Gelen, elbet bir gün giderdi... Ve gidenin olduğu gibi Gelenin de her zaman bir nedeni vardı aslında. . . Hayat buydu işte, insan hep yalnızdı! Gelenler ve gidenler arasında dönerdi dünya, Ama güzel anlar yaşattıysalar ne mutlu sana. O anlardan fotoğraflar sakla aklının ücralarına, Sakla en derin, en güzel yerlerine... Farkındayım, üzgünsün. Ama geçecek. Zaman sana layık olduğun o en güzel şeyleri vericek! Yine söyüyorum; insan hep yalnızdır. Mutluluğa, sevgiye hep açtır. Aslında.. Aslında yalan söyledim, Hani her şey düzelecek demiştim ya Yalandı işte... İnsanların birbirine hep söylediği, Küçük gibi görünen o en büyük yalanlardan.. Zaman sana layık olduğun en güzel şeyleri verse de Her zaman geri de alıcak ! Yani hiçbir şey düzelmeyecek.. no-reply@mixxt.net (Ezgi Tugce Oguz) Tue, 16 Mar 2010 15:41:00 +0100 http://karaklm.com/networks/blog/post.pinokyoo:25 http://karaklm.com/networks/blog/post.pinokyoo:25 Yeşil elbise. . Güneşle uyandım bu sabah, Yine yoktun yanımda... Yatağımızda öylece yatıyorum Ve senin olman gereken yerde, Bir kaç bira şişesi... Elimde giderken bıraktığın o resmin.. Üstümde o yeşil elbise, Hani ilk buluşmamızda giydiğim... Hatırladığım son şey ise, Gittiğin o an... Söylesene hiç üzülmedin mi, Sızlamadı mı için.. Giderken yeter mi sandın o bıraktığın anılar? Hâlâ kokun bende, hâlâ benimlesin.. Asla pişman değilim. Ama al hepsini benden Her nereye gidiyorsan yanında götür. Git artık ... <div></div> no-reply@mixxt.net (Ezgi Tugce Oguz) Tue, 16 Mar 2010 15:40:00 +0100 http://karaklm.com/networks/blog/post.pinokyoo:24 http://karaklm.com/networks/blog/post.pinokyoo:24 Peri masalı . . . Hayat; milyarlarca hikâyeden oluşmuş bir romandı aslında. Uyandığımız her bir gün hikâyenin bütününü oluşturacak daha küçük bir hikayeyi yaşama başlıyoruz. Geceleri gözlerimiz kapandığında ise o sonu bilinmez finale bir bölüm daha yaklaşmış oluyoruz. Her birimiz, hepimizin oluşturduğu uzun bir romanın karakterlerinden biriyiz belki; aşklarımızla, çelişkilerimizle, takıntılarımızla, önyargılarımızla, zaaflarımızla, başarısızlıklarımız ve başarılarımızla, fedakârlıklarımız ve bencilliklerimizle, her birimiz yan yana getirildiğinde anlam kazanan hikâyeleriz hatta. Ve çok eskiden günlerden bir gün bir peri masalı başladı... Çok eskiden günlerden bir gün bir Adam ve bir Kadın'ın birleşti hikayeleri.. Çok eskiden günlerden bir gün sevmişlerdi bir Adam ve bir Kadın birbirlerini.. Çok eskiden günlerden bir gün bir Kadın ve bir Adam, sevmiyorlardı kendilerini seven Adam ve Kadın'ı.. Günler, haftalar, aylar ve belki de yıllar geçti aradan... Bilmiyorlardı yaşamakta mıydılar, yoksa bir ölü mü? Dünyada bir yerlerde yine bulabilir miydiler birbirlerini? Karar veremediler, gecenin en karanlık anında bir ölüyü mü düşünmeliydi? Gün gelip unutulduklarında, Ne Kadın'ın aklına Adam ne de Adam'ın aklına Kadın düşmediği vakit; Birleşti yine Kadın ve Adam'ın yolları... Hikâyelerini tekrar hatırlamalı mıydılar? Bir hikâyeden ayrılınca yeni bir hikâyeye başlardı karakter, Bu yüzden giden kimse dönmüyordu. Hikâye yeniden yazılamazdı. Kadın’la Adam'ın artık birbirinden ayrı iki yeni hikâyeleri vardı... Fakat yarım kalan hikâyeleri hiç sonlanmayacaktı. Aynı hiç birbirine veda edemedikleri gibi... Hep aynı noktada kalsalar da hikâye devam ediyordu sessizce. Yaşamak gibi, umut gibi çekip gidiyordu. Ne geçmiş bir zaman, ne aşk, ne de geri dönülecek bir hikâye vardı... Kim bilir bu kaçıncı yarım kalmış hikâyeydi bu romanda. Hikâyeler her anlatılışlarında kendisinden başka biri olmayan karakter daha ne kadar; ' kim bu acaba? ' deyip hiçbir zaman anlamayacak... ? Ve Günlerden bir gün, belki de tek bir gün; Bir Adam ve bir Kadın sevdiler birbirlerini... <div></div> no-reply@mixxt.net (Ezgi Tugce Oguz) Tue, 16 Mar 2010 15:37:00 +0100 http://karaklm.com/networks/blog/post.pinokyoo:23 http://karaklm.com/networks/blog/post.pinokyoo:23 Karanlıktaki adam. . Başını hafifçe sağa çevirip, çenesini avucuna dayadı. Aşağıdaki bir yerlere dalgınca baktı. Son zamanlarda yüzünden hiç eksik olmayan o acı hüzün, hemen gelip gözlerine yerleşti. Işıltısı günden güne kaybolmakta olan kahverengi gözlerine, koyu gölgeler yarattı. Yine aynı yerinde oturuyordu Adam. Kadın'ın yanından geçtiğini fark etti. Gözlerine bir an baktı ve başını eğip gölgelerine yine büründü. Kadın ise acıyla gülümsedi Adam'a... Yanına gidip oturmak istedi Kadın. Fakat yine yapamadı. Adam'ın karşısında bir yerlere oturdu ve fark ettirmeden usulca O'nu izledi. Yarattığı gölgeler Kadın'ı da sarıyordu. < Ters giden bir şeyler mi var? > diyenlere hayır dercesine başına sallıyordu Kadın. Oysa hiç bir şey yolunda değildi. Söyledikleri, sordukları hiç bir şeyi anlamıyordu. Her şey anlamlarından uzaktı. Doru düzgün düşünebildiği tek şey Adam'dı. Neydi bu hüznün nedeni? Bu gölgeler, bu kaçışlar nedendi? Bu güçsüzlüğün, karanlığın nedeni neydi? Aklındaki kimdi?? Kadın bunlar gibi onlarca soru düşünürken, Adam başını kaldırdı ve Kadın'ın gözlerine baktı. Kadın ise bakışlarını kaçırıp, bir yerlere öylece baktı. Adam, ayağa kalktı ve Kadın'ın önünden ağır ağır yürüdü. 'Şimdi de acı acı gülümseyen O belki de... ' diye mırıldandı Kadın... Ve hiç bir şey düşünemedi o an Kadın. Kafasının içinde artık bir tek soru vardı: Bir an olsun sevebilmiş miydi Adam, Kadın'ı? no-reply@mixxt.net (Ezgi Tugce Oguz) Tue, 16 Mar 2010 15:36:00 +0100 http://karaklm.com/networks/blog/post.pinokyoo:22 http://karaklm.com/networks/blog/post.pinokyoo:22 Ben kaybolsam. . Keşke her yolun sonu sana çıkmasa... O yanından geçip gittiğim Her defasında sen sanıp da yaklaşamayıp Bir türlü yüzlerini görmeyi başaramadığım Yabancılardan biri olsan... Bu soğuk, sessiz kaldırımlar da yitip gitsem.. Sen bilsen, görsen beni Ama erken gelen bir güz gibi sussan Böylece ben kaybolsam bu sokakta Ve bu kayboluşla seni de kaybetsem Hatta bir gün sana teşekkür edebilsem... Sen hep sussan Bana gerçeği söylemesen Sadece o karanlıkta kaybolsan Ve ben yoluma devam edebilsem... <div></div> no-reply@mixxt.net (Ezgi Tugce Oguz) Tue, 16 Mar 2010 15:35:00 +0100 http://karaklm.com/networks/blog/post.pinokyoo:21 http://karaklm.com/networks/blog/post.pinokyoo:21 Kale(m)den Düşen <div class="post_content"> İkazlara aldırma; ruhumun sarı çizgisini geç! ....... Sana getireceğim haritayla, odanda Floransa'yı gezeceğiz... Şarap kokacak her bir yanımız... ..... Gözlerimi derinleştirecek şarkılar söyle bana... Sonrasında karşı kıyıya kadar yarışalım! ..... Öyle bir baktın ki; kalbimi, kenara çekip de nefes almalıyım! .... Dakikalarca düşünüp de hiç düşünmemiş havası yaratmanın telaşıyla, başka sıfata gerek yok; çünkü öyle güzelsin ki... .... Aramızdaki üç haneli kilometrelere inat, bir kucaklama şiiri yaz bana; uyaksız... İçine yıldızlar ve dalgalar serpiştirilmiş olsun. Çift sayılı dizeleri peş peşe okuduğumda, bambaşka bir hikaye doğsun... </div> no-reply@mixxt.net (seda yıldız) Tue, 16 Mar 2010 15:28:00 +0100 http://karaklm.com/networks/blog/post.jaguar:233 http://karaklm.com/networks/blog/post.jaguar:233 Kaktüs ve Meteor… Yanlış zamanda sevdim seni Ya da yanlıştı sevmek Aynı darağacından sallandık beraber Biz şehire küskün, şehir bize düşman Ne çok şey kaybettik bir anda Avuçlarımızı ısıtıp gülümseyişlerle Dedik zaman bizi vurmaz Oysa öyle bir dağıldıkki Her sokağına şehrin, Ve geçmiş bütün acılara gömüldük lime lime İçimizde ölü çocuklar İçimizde kanrevan bir haykırış Son sözümüz acıtan bir hıçkırık oldu ama Koca bir kan topağı boğazımızda Ellerimizin dokunduğu herşeyi mahvettik Sığdıramadık ya da sığınamadık aşka Aşka tutunamadık işte Ama çekip gidemedik de ayrı uçlarına yalnızlığımızın Yine aynı yalnızlık içindeyiz bak Ama bakma Sana baktıkça ölüyorum ben Sen ne haldesin bilmiyorum Ve yeniden sigara dumanıyla odamda Arasından kalbimdeki kesiklerin hep sana bakıyorum hala… Küçük bir kaktüs aldım dün Ve küçük saksısında duruyor masamın bir köşesinde Ama sitemkar birşey değil Küçük ve sevimliydi çok Avuçlarıma alıp sıkıca sarılamayacağım kadar sevilmeye engeldi de Ama sevmiştim işte Aldımda üstelik Masamın uzak bir köşesinde şimdi Dokunmak istesem yakın ama kavuşamayacağım kadar uzak bir köşe Ve sayfaların arasında kül, kan lekesi biraz Kederliyim işte yalan mı söyleyeyim Ağlıyorum da üstelik zaman zaman Acıtmıyor diyememki bunca acırken içim Parmaklarımın arasına sığınmışken uzatmalı bir intihar çağrısı Dumanların arasından ve arasından kırık kemiklerimin Seni görmüyorum diyememki… Sana ve bana yazılmış ne çok şarkı varmış meğer Hergün bir yenisine sığınıyor yaşlı yüreğim Ve çocuk ruhum şimdi kayıp Hangi sokağında sensiz şehrimin bilmiyorum. Karanlık galip gelmişken bu oyunda Avuçlarımda sigara yanıklarıyla, Korkuyorum sensizliğine açılmaktan şehrin Ama tam ortasındayım da biliyorum Ne tuhaf şey parçalanan bir yürekle ayakta durmak Ve gülümsemek hala kendi ölümümün ardından Zaman hep kahpe miydi böyle Yoksa biz mi aldandık bir anlık boşlukta Yan yana ve uzaktan bakmak Ve bakmak sana ölü gözlerimden geçip Kalbimdeki deliklerden seni görmek Kan sızdıran bir kaybedişte susarken içimdeki çaresizlik… Hala yazıyorum sana Sözcükler taşımasa da yokluğunu yazıyorum ben hala Ve hala kanıyor şiirlerim Mürekkebini kalbimden alıyor sanki kalemim Batırıp en sessiz köşesine Ve bir diğer köşesine sensizliğin Nereye bıraksam ellerimi acıtıyor boşluğun Meteor düşecek değilya üstüme Başka nasıl bir ölüm bilmiyorum. Hayattan koptum biraz Aslında baya bir koptum ve sallanıyorum şimdi ölüme yakın bir sessizlikte Birkaç kötü alışkanlık daha edindim üstelik Bir gece yarısı kalkıp ağlıyorum Neden diye sormak saçma olur Sorma sakın Ben soruyor muyum hiç meteor neden düşmedi diye hala İki aşık dileğini diledikten sonra sahte bir yıldız kaymasına Atmosferden süzülüp gelse keşke avuçlarıma Acıyla haykıran son dileğine kalbimin Ve hiç gelmeyen bir aşk gibi işte Ölmedim hala… Ne çok şey var yokluğunda Kültablasında yığınla izmarit Boş içki şişeleri Duman üstüne duman Acı, öfke, sessizlik durmadan Ve gözlerime sığınmış yağmurlar Üzgünüm hayasızca harcadığım için sizi Ama içimde sizi tutacak bir yer yok Öyle bir yoklukki içimdeki Çoğu zaman kendime bile yer yok Bu yüzden hep uzaktan bakıyorum kendime Kendime üzülüyorum en çok İşte en çok bu halime ağlıyorum ben İçim dışım darmadağın Kolay mı sanıyorsun dağılmak Dağılmak en ucra köşelerine sensizliğin Sessizliğine katlanmak kolay mı sanıyorsun Kulaklarımı patlatan bir sessizlik Acıyı kağıda dökmek kolay mı sanıyorsun Kan kokusu hala kurumamış şiirlerimin arasından Ve arasından sarılmama engel dikenlerinin kaktüsümün Adına hala kalp denen parçaların arasından Dumanlı gözlerle eğri büğrü Kokunu kendi kokum gibi yakından duyarken üstelik Sana böyle uzaktan bakmak… Çürüyen bir kimsesizlikte içim Çünkü beni tanıyanlar tanımaz seni Bilmezler içten içe sen olduğumu Nasıl bir aşkta kaybolduğumu bilmezler Bir ben değilim elbet böyle aşktan çeken Ama her ölümlü kendi ölümünü yaşıyor Her yürek kendi acısını sızlatıyor Öyle basit bir iç kanama değil bu Kan sızıyor tırnaklarımın arasından Ağzımda bile kan tadı var bugün İçimde toplu bir katliam var yine sessiz sitemsiz Bütün iç organlarım kurşuna diziliyor Ve en çok da kalbim Ben sende, güzel bir aşktan doğacak bütün çocuklarımı kaybettim… Bir şey var aramızda Aramızda uçurumlar, Aramızda, ölü çocuklar gibi uzanıyor yollar Ve alnıma dayalı bir silah kadar sıcak Korkma, giyindim deli gömleğimi Tanıdığım bütün yüzlere gülümsedim ardından Belli etmedim her saniye yeniden ölmem gerektiğini Ve gülümsedim Kolay mı sanıyorsun parçalanan bir kalbin üzerinden gülümsemek Ama gülümsedim işte Gözlerinde gördüğüm gülümseyen beni seyrederek gülümsedim Ölü gözlerime gülümsedim görmeseler de tükenmişliğini Neden öldüğümü söyleyemeden gülümsedim Ve yavaşça çıkardığım deli gömleğimin arkasından bakmak sana Avuçlarım gökyüzüne dönük beklerken hala Ve hala gelmeyen bir ölüm işte Neden diye sormak saçma İlan ederken kaybettiğimi kahpe zamana Ve hala gülümserken yokluğuna İçimde kan gölüne döndü herşey Sığındığım herşeyi boğan bir kan Ve anladım, iç kanamadan ölmüyormuş insan Seni, odamın tavanına sığınmış kimsesiz bir noktadan seyretmek Seni, susarken çığlık çığlığa, boğazıma gömülü bir hıçkırıkta biriktirmek Seni, kırık bir saksının parçaları arasında aramak Ve sana bakmak koca bir delikten alnımdaki İçimdeki boşluğun arasından geçip gitmek öylece Yoksa meteor düşer mi hiç bu şanssızlık varken bende Ve hala gelmeyen aşk, sakın gelme… no-reply@mixxt.net (hüseyin özaydın) Tue, 16 Mar 2010 15:27:00 +0100 http://karaklm.com/networks/blog/post.serabenda:9 http://karaklm.com/networks/blog/post.serabenda:9 İstasyon . . İstasyondan son trene bindim, sen gittikten sonra. Gidiyorum bu kez bu kentten.. Ağlamıyorum, susuyorum sadece bu kez.. Geri dönmeli miyim diye düşünmeme fırsat vermeden kalkıyor tren, sanki doğru olanı yaptığımı söylercesine.. Cam kenarına oturdum. Bilirsin her zamanki gibi.. Başımı cama dayayıp senden uzaklaştığımı kanıtlayan, hızla gelip geçen ağaçları izliyorum.. Herşeyi teker teker unutmamı sağladılar.. Unuttum tüm korkularımı, unuttum neler söylediğini, yalanlarını, yaptıklarını.. Unuttum senin için vazgeçtiğim o kenti.. Gitmek zor olur sanmıştım o son öpüşünle. Ama uzaksın şimdi bana, olması gerektiği gibi.. Ağlamıyorum. ' ağlamak kayıp bir çocuk bu şehirde.. ' Evet, kayboldu o şehirden gidişimle. Susuyorum. Ama içimdeki o ses sayıklıyor hala ismini.. Trendeki diğer insanlara bakıyorum. Hepsi mutlu gibi. Hepsi gitmek istediği kişiyle sanki.. Benim ise yanımda ölü gibi soğuk ellerimi tutan yalnızlığım.. Ay ışığı yansırken yüzüme bir şarkı mırıldandı kulağıma yalnızlığım; ' her ne vedanın ardında bekleyen biri vardır.. ' diye.. Ve Hespores'i gördüm gökyüzünde. Gülümsedim, vazgeçmek yalanmış diye.. no-reply@mixxt.net (Ezgi Tugce Oguz) Tue, 16 Mar 2010 15:10:00 +0100 http://karaklm.com/networks/blog/post.pinokyoo:20 http://karaklm.com/networks/blog/post.pinokyoo:20 Doğma güneş . . Ah doğma güneş, uyandırma beni Şimdi değil.. Döndü bak, hiç gitmeyecek gibi Alma onu, sende yakma beni. Döndü işte, oda özlemiş belli Bırak beni gün, bırak ! Bağışla terk ediyorum seni. Bir sabah daha uyanıp silinip gitmesine dayanamam. Gelemiyorum üstesinden, yardım et Bırak beni gecenin koynuna, bırak karanlığa Söylesene, emanet mi bu rüya bana? Emanet mi kokusu? Bırak kalsın bende... Uyandırmasan, kalsam onunla Bak gece gitmicek gibi Gelme ne olur.. Öldür beni, ama uyandırma Bırak yok olayım onun dudaklarında... no-reply@mixxt.net (Ezgi Tugce Oguz) Tue, 16 Mar 2010 15:04:00 +0100 http://karaklm.com/networks/blog/post.pinokyoo:19 http://karaklm.com/networks/blog/post.pinokyoo:19 Yarım kalmış . . Hayatta şekil kazanamamış korkularla, duygu haline bile dönüşülmemiş sevgilerle, kimliği açıkca tarif edilmemiş bir güce duyulan anlatılmaz bağlılıklarla, sevilen ama açıkca sahiplenilemeyen bir hayalet gibi dolaşıyordu. Ve bu böyle devam ederse, bu hayata böyle devam ederse bir daha çıkamayacağını fark etti. Bir yere gideceği yoktu, daha çok buna cesareti yoktu ama bir an gidecek olsa da gidemeyeceğini görmek, bu gerçekle aniden yüzyüze gelmek hayatı, onun için sıkıntılı bir kapana çevirmişti. Kendi hayatında kendini bir tür tutsak gibi hissediyordu. Her zaman sığındığı, kendisine ait gördüğü o yaşam şimdi yabancı ve düşman gözüküyordu gözüne... Bütün duygularıyla düşüncelerinin düzenli bir şekilde istif edildiğini sandığı ruhunda bir şey yerinden oynamış, o oynamış şey her ne ise, bütün görüntüleri, bütün algılamaları yani bütün benliğiyle değişmeye başlamıştı. Sanki ruhu iki parçaya bölünmüş ve bilincinin en karanlık noktalarına saklanarak, gizli planlar kuran bir ikinci insanı içinde taşıdığına, yaşadıklarının tesadüflerin çok ötesinde, kendi ikinci kimliğinin planlarıyla şekillenmiş olaylar olduğuna dair kaygılar yaratan bir kuşku belirmişti içinde. hani hiç düşünmek istemediğin şeyleri gerçekten düşünmediğini ve aldırmadığını sanırsın da, ya densiz biri yüzünden ya da okuduğun şeydeki hiç ilgisiz satır aralarında hatırlarsın ya... işte öyle hatırlamaya başlamıştı herşeyi... unuttuğu sandığı anları. Bir o kadar da belirsizdi her şey. Görebiliyordu ama ayrıntılarılar yoktu. Aynı bir gölge gibi. Ne olduğunu kim olduğunu bile unutur olmuştu. Tanıyamıyordu kendini. Hiç bir şey eskisi gibi değildi. Bu aynı birinin onu bıçaklaması gibiydi. Bıçaklandığının farkındaydı ama kim olduğunu bilmiyordu. Tam olarak fark edemese de bir değilşimin tam ortasındaydı. Neler olduğunu soranlara bir müddet yalnız kalmaya ihtiyacı olduğunu söylemişti. Günler geçiyor, olayların gelişimini tarafsız bir nazarla izliyordu. Kontrol edemediği şeyler için hayıflanmayı bırakalı beri başka biri olmuştu adeta. Belki de sorun kendine bile itiraf edemediği, kendini kandırdığı konuydu. Bir geç kalmışlık. Ertelemeler, bahanelerdi tek sorun. Bu yüzden o ikinci kişi dışarı çıkmaya çalışıyordu. Ve korku duydu bundan. ‘ beni bir daha ne zaman bir yerlere sürükleyecek’ kuşkusu geçti aklından. Her hikaye birbirine karışır olmuştu. Vaktiyle yaptığı tanımları bir daha kolay kolay sorgulayamazdı insan. Oda sorgulayamıyordu. İçine gizlendiği kabuktan endişelenmeye başlamıştı. İkinci kişinin gelip onu elinden almasını düşününce ürperdi. Alışkanlıklarından, onu var ettiğinin düşündüğü o hayatından vazgeçemezdi. Derin bir nefes aldı ve yatağına uzandı.. Alışkanlıklarına ayak uydurup, tekrarlara kapılmaya devam etti sessizce… no-reply@mixxt.net (Ezgi Tugce Oguz) Tue, 16 Mar 2010 14:53:00 +0100 http://karaklm.com/networks/blog/post.pinokyoo:18 http://karaklm.com/networks/blog/post.pinokyoo:18 Başka Zamanların Yazısı Senelerden yazdı.Aylardan cuma.Günlerden ise 1900. Senelerden yazdı. 40 yıllık bir fincan kahve hatrı gibi gelmiştim sana.İçtikten sonra fincanı tabağa kaparken hapsettin beni içeri.İçindeki tüm dilekleri fısıldarken gökyüzüne ters çevirdin. Bense kapalı olan tüm yolların başında ve sonundaydım sana.İçindeki kabarıkla kavgalıydım ve sıkıntın olmuştum.3 vakte kadar gelicek tüm haberler -di'li geçmiş zamandı ve gelecek aslında bir türlü gelemiyordu.Başında duran talih kuşu intihar uçuşları yapıyordu sürekli,müjdeli haberi getirmek umrunda olmadan.Yapacağın tüm konuşmaları kulağın duymıcaktı duysa bile küçük dilinle yutarken sevdaları anlamıcaktın nasıl olsa.Denize düşüp yılana sarılmaktansa aslanın ağzına ekmek olacaktın.Düşlerinse henüz düşmeden karanlığa şafak vakti bir şarkı tutturacaktın. Aylardan cuma. Aydınlığın o doğamadığı zifiri gecede kutup yıldızı ile arkadaş olmuştum.Dolunay ise seyırci kaldı muabbetimize.Aylardan cumaydı ve dolunaylardan pazar.O iri beyaz görüntüsünün altında mavi gözleri ve kırmızı bir kalbi vardı dolunayın.Elele tutuşup kutup yıldızının balkonundan kendimizi samanyoluna attık.Saman(yolu)larla dolu(nay)ydu heryer.SAmanlıktan unutulan iğnelerin hepsini bulduk.Gökte ararken yerde bulduk misali. Günlerdense 1900. Evet bir yanlışlık vardı takvim yapraklarında.Ben hiç doğmadıysam ve şuan bir ölüysem günler nasıl 1900 ı gösterirdi.Bu gösteride bir yanlışlık vardı.Ve birden yanmışlık vardı gözlerinde.Gözgöze gelmelerinde.Gelmeyen kelimelerin ucuz sesli harflerin ve de ağırbaşlı sessiz harflerin buluşmaları.Zordu aynı masada oturmaları. Yanlış günlerden yanlış bir zaman seçmişti kendine.Şimdi sesli harflerini susturup sessiz harfleri ise bir kenara dizmeliydi. Bamşa zamanlar seçmeliydi hemen.Bahar senesini de sevmişti.Senelerden yazdı.Son yaz.Yaz sonu.(Kendi)Sonunu yazdı. no-reply@mixxt.net (Çiğdem Özgöç) Tue, 16 Mar 2010 14:51:00 +0100 http://karaklm.com/networks/blog/post.krokus:2 http://karaklm.com/networks/blog/post.krokus:2 Ben ayrılığı hep elime yüzüme bulaştırdım...! ' Bitti artık! Dudaklarımı suskunluğuna kapatıyorum, kalbimi de sana! ' diyebilmek ne çok isterdim. Oysa ne zaman kalemi, kağıdı alsam elime yazmak istediğim sözlerdi bunlar. Ama kalemim hep yanılttı beni. Maskemin altındaki sözleri söyletti bana. ' Zamansız oldu, çok geç oldu ' der gibisin. Haklısında. Hep sakladım içimdekileri. Erteledim. Yarından eminmişcesine erteledim. Ertelememe sebep olan her şeye öfkelensemde hiçbirinden vazgeçemedim. Maskemi çıkardığım vakit ise sen gittin benden. Umursamazca gittin. Ne kadar haykırsam da boştu. Maskenin altına saklanan sendin artık! Senden sonra oldu her şey. Senin bıraktığın boşluğu kiminle doldurdam bilemedim. Uzun bir süre düşündüm ve tek yapabildiğim şey düşünmekti. Tabi ki yalnızdım ve buna son vermek adına düşündüm. Ama bak hala aynı noktada sayıklıyorum. Adımlarım ne ileri ne de geri... Sen gittikten sonra hala kaldığım noktadayım. Senin gidişin, benim bu çıkmaza girişim; olay bu! Hala aynı noktadayım ve sensiz bir adım daha atamadım, atamıyorum! Aklıma geçmişten kareler düştü. Evet, anlar vardı aramızda; anı olmayı ve sonrada yaşanmamış sayılmaya mahkum edilen... Ve ne ben senin ne de sen benim hayatımıza girmeden önce bizimde bir hayatımız varmış. Bağımsız bir yaşam, nefes alırken içinde acı duymadığımız, rahatça gülebildiğimiz anlar varmış. Acısız, çilesiz bir yaşam. Şimdi bize ne kadar uzak hayatlar değil mi? Belki de... Belki de sadece bana. Belki de yeniden öyle olmalıyım. Çabalamalıyım en azından olmaya, olabilmeye.. Bu acıya son vermeliyim: Kararsızım. Gidişinden sonra yaşadıklarımızı binlerce kez kare kare kafamda canlandırdım. Öyle yapmamalıydık dediğim binlerce şey buldum. Fakat hayat insana geri dönüp düzeltme şansı vermiyor. Teslim mi olmalıyım bu olanlara? Yoksa işi daha da zorlayıp bizi yüzlerce kilometre uzağamı göndermeliydim? Nefes alınmadık, kimsenin görmediği bir yere gitmeliydik belkide.. Birbirinden farklı yapabilceğimiz binlerce şey vardı. Ama elimizde sadece yaptıklarımız vardı.. Artık hiç bir şeyin farklı olmayacağına anladım. İstedim ki bunları bil sende... Gitmem gerek şimdi. Tam sende gitmişken kaybolmalıyım. Atmalıyım içimden seni. Sevmemeliyim artık, özlememeliyim seni... Biliyorum inanmıyorsun. Ama inanmalısın. Bu son satırlarım senin hakkında... Kırıyorum herkesi, herşeyi. En çokta seni. Kırılanlar yüzünden un ufak oldu yüreğim. Belli edemiyorum... Gururum ayakladındı yine; başım öne eğilmesin diye! Acısına dayanamadığım tokatlar yiyorum. Hayatıma atılan kahrolası düğümleri çözemiyorum.. ! Ve artık söylenmesi gereken en güzel söz ' Hoşça kal ' dı... Ve yine bana kaldı. Ben ayrılığı hep elime yüzüme bulaştırdım...! no-reply@mixxt.net (Ezgi Tugce Oguz) Tue, 16 Mar 2010 14:50:00 +0100 http://karaklm.com/networks/blog/post.pinokyoo:17 http://karaklm.com/networks/blog/post.pinokyoo:17 Karanlıktaki küçük kız . . Bu kadar acı vermek zorunda mı? Bu kadar canımı acıtmak zorunda mı bu kahrolası hayat! Neden her hikayeden sonra elimde kalan tek şey gözyaşlarım oluyor? Neden ben tükensem de hayat bir türlü tükenmek bilmiyor? Her gülüşümün bedelini ödemek mi zorundayım? Ağlayışlarımın bedelini neden ödemiyorum? Neden kimse gözyaşlarımı kıskanmıyor? Neden elimden almaya çalışmıyorlar? Gülmemem için bir şeyler yapıyorlar da neden kimse ağlamamam için bir şey yapmıyor? Öyle ya gülüşlerimde yanımda gördüğüm kimseleri neden ağlayışlarımda da göremiyorum? Nereye kayboluyorlar birden? O kimseler neden sadece gözyaşlarımı sadece yanağımdan süzülürken görüyorlar? Korkuyorlar mı yoksa? peki ya neyden? kimden ! Hiçbir şeyi öğrenmeden büyümüşüm ben... Güneşe çıkmam yasaklanmış bana... Hep karanlıklar içindeymişim... Küçük bir kız çocuğuymuşum... Masallarım varmış gerçekleşmesine inandığım... Sonra büyümeye başlamışım... Güneşe çağırmışlar beni, ellerimden tutup, aydınlığa götürmek istemişler beni... Başta korkmuşum... Sonra bende onlara eşlik etmişim... Gözlerim kamaşmış güneşten, yolumu görememişim... Elimden tutuyorlarmış ya(!), bu yüzden inanmışım onlara, yanımda olduklarını sanmışım... Sonra bir gün bırakıp gitmişler. Ne yapacağımı bilememişim. Nasıl? Neler olmuştu da bu duruma gelmişti(m)k... Böyle durumlarda ne yapacağımı bana kimse öğretmemişti... Çaresiz kalmıştım... Yavaş yavaş yitiyordum hayattan, sessizce. Ve karanlığıma geri döndüm... Belki üzgündüm, kırgındım; fakat aydınlıkta yaşadığım tek şey ise hüzünden bozma mutluluklardı aslında... Şimdi ise karanlıktaki küçük kız değilim... Masallarım asla gerçekleşmeyecek... Mavi renk asla benim olmayacak... Ya da diğer renkler... Hiçbir zaman benim olmayacaklar... Benim sadece karanlığım olacak... Ve orada neler sakladığımı hiç kimse göremeyecek, bilemeyecek... Farkında bile olamayacak ! Gördüğü tek şey karanlık, dipsiz bir karanlık olacak.... <div></div> no-reply@mixxt.net (Ezgi Tugce Oguz) Tue, 16 Mar 2010 14:47:00 +0100 http://karaklm.com/networks/blog/post.pinokyoo:16 http://karaklm.com/networks/blog/post.pinokyoo:16 Beni bağışla sevgilim . . . Dert gibi geldim sana. Sen inkâr etsen de, evet, dert gibi geldim.. Ben sende kendi acımı yok saydım. Bunu kimseye, hatta kendime bile söyleyemedim.. < Gel! > diyemedim sana. < Al beni yanına.. > diyemedim. Sadece zavallı bir of çektim içimden... Gecelerce ağladım. Her an yanında olmanı diledim. Ama sana hiç söyleyemedim... Her defasında sevgime bir kez daha ihanet ettim ! Beni bağışla sevgilim... Özledim seni.. Sessizce sokulup, usulca titredim sana. Sorsaydın < özledin mi? > diye; < hayır > derdim inan bana. Hem de öfkeyle. Belki de biraz kibirle... Beni bağışla sevgilim... Hani olur ya merak ediyorsan, sadece yazdım seni.. Sakladım en anlamlı cümlelere. Sakladım seni sevgilim. Sakladım en anlamlı yerlerime ! Beni bağışa sevgilim... Alnıma yazılmış ve sonra silinmiş gibi. Önce sarmış sarmalamış sonra da bırakmış gibi. Bir yerlerden tanıdık, bir o kadar da yabancı gibi... Benden önce tamamlanmış noktası konmuş bir cümle gibisin... Hani yaşanmış ama doyulmamış gibi, sanki 'ben'im gibisin... Sen benim. Sen benim. Sen benim değilsin !! Beni bağışla sevgilim... Sen benim içimin geçmesi gibisin.. Hiç gelmeyeceğini bildiğim halde seneler boyu beklemeye yeminler edeceğim ‘yar’ gibisin. Sen benim hastalıklı benliğimsin. Sen benim lanetlenmiş hayallerim gibisin. Hiç durmadan sorduğum sorular, tehlikeli cevaplar gibisin. Sen şu ölümüne sustuğum sorgular gibisin. Sen neden, neden, söyle, neden benim değilsin!... Beni bağışla sevgilim... Sana olan sevgimi hep anlamanı bekledim, ama hiç anlatmayı denemedim. Yüreğim yaşadığı o büyük aşkı haykırıyorken, dudaklarım hep sustu... Beni bağışla sevgilim... Anlaman zor. Sarılman zor bana. Fakat bir kez kollarında uyumama izin verir misin? Biliyorum... İstesen de söyleyemezsin... Yoksa bize olan ihanetimin bedeli mi bu? Sevgilim! Bu günah ağır geliyor bana.. Beni bağışla sevgilim... Beni yanına yaklaştırmıyor içindeki gurur. Ve benim geç kalışlarım tüketti seni. Ben tam senin olmaya hazırken, bu kez de sen gittin... Beni bağışla sevgilim... Bu nasıl ayrılık! Bu nasıl yasak! Bu nasıl günah! İnan anlamaya aklım ermiyor. Seninle aynı şehirde sana yasaklıyım!! Üşüyorum.. Ayrılık buz gibi, ayrılık ölüm gibi ortalarda. Yeniliyoruz bir kez daha... Beni bağışla sevgilim... Evet, yeniliyoruz bir kez daha. Şimdi sevdaya dair bir çift anlamlı söz bile söylemeye cesaretimiz yok birbirimize... Biliyorsun değil mi sevgilim, bu yenilişler olduğu sürece hiç birleşmeyecek ellerimiz!.. Beni bağışla sevgilim... Adını yazmak imkânsız şu kâğıtlara. Derdimi anlatabilmek zor. Belki < Madem seviyordun, neden sustun? > diyorsun. Korktum sevgilim. Bu kadar kaybetmeye alışmışken kazanmaktan korktum... Beni bağışla sevgilim... Bir çileye ortak ettiysem seni kızma bana. Yürek çırpınsa da elden bir şey gelmiyor bazen... Beni bağışla sevgilim... Dert gibi geldim sana biliyorum. Gitmek içinse çok geç. Üzdüysem, kırdıysam o yüreğini, beni çekmekten vazgeç! no-reply@mixxt.net (Ezgi Tugce Oguz) Tue, 16 Mar 2010 14:44:00 +0100 http://karaklm.com/networks/blog/post.pinokyoo:15 http://karaklm.com/networks/blog/post.pinokyoo:15 Faili(m) (Çok) Meşhur <h4> </h4>bu satırları minik gözlerimin kulaklarımla kavuşamadığı yerdeki şakağıma dayalı bir silahla beraber yazıyorum.. ...Ve ne zman ve de nasıl bu hale geldik hiç bi zaman bilemicem. Son kelimelerimi yazmadan önce hatırladığım son şeylerdi,bir çift şarap bardağı- hiç şarap sevmem- bi paket yırtık malboro light -ki winston içerim- bi kaç sayfa yazılarımın eskizi-ne yazdığımı hatırlamıyorum- etrafa dağılmış minik ilaç drajeleri-ne için olduğu hakkında hiçbir fikrim yok- ve bir kırmızı ruj.. Anlamsız gözlerle mana aradım gözlerinin içine bakarak. -Neden? -Söz vermiştin bana. (hep söz verirdim ah ne kadr da isterdim tutmayı) -Söz vermiştim sana. -Beraber ölücez. -Beraber ölücez biliyorum (ama oyunu bozan sensin,yoksa ben miyim?) -Ve söz vermiştik aşık olmıcağız diye (aşk mı aman tanrım bu kelimeyi duymayalı bile uzun zman olmuştu) -Aşk değil bu (bugün bi arkadaşım dedi ki güçlü insanların böyle duygulara ihtiyacı olmazmış) -Güçlü müyüz biz? -Neyle ölçüces gücümüzü? -Gerek var mı? (ah bi bilsem şuan neye ihtiyacım olduğunu;eskisi gibi sımsıkı sarılmaya mı yoksa bu kadr zmanın intikamını almaya mı?) -Bunca zaman nerdeydin? -... (Kendimden bile kaçıyordum,tek yaptığım şey içmek ve yazmak oldu) -Dönmeni beklemiyordum,kaçmıştın sen de benim gibi (O son vedayı unutamıyorum ki) -Yapabilceğim başka birşey yoktu ki (Sen de ben de güçlü değiliz,birbrimizin gücüydü bizi güçlü kılan,anlamak istemedin,kaçtın..kaçtım..) -Başkası?;Peki başkası oldu mu hayatında ? -Söz vermiştik biliyorsun ki,evlendiğini duyunca.. (Sen değildi o ,senin gibi değildi ki) -Kafamdaki silah?Öldürecek misin beni? (Ne kadar da çok dilemiştim beynime sıkmayı) -Güçlüysem eğer gerçekten. -Güçlü olmamızı çok isterdim -Hayat doluydun sen pes etmişsin. (Sen doluydu hayatım ,sen gidince ne olabilirdi ki) -Zamanı geldi. -Sen gerçekten güçlü bir kadınsın,öyle öliceksin. (Ölüm sen olunca korkutmuyor beni ki) .... Son hatırladıklarım buydu,kurşunun deliğe oturma sesi tetiğe kuvvetli elleriyle basışı (ah son bi kez dokunsaydı saçlarıma o eller) gözlerimin içine bakan bir çift yeşil göz ve gamzelerini ortaya çıkaran huzur dolu bi gülüş.. Bammm!! Acı çekmedim,sanki kurşun değildi de ilk öpüşmemiz gibiydi sıcak yumuşak dili sanki ağzımın içine giren ,o beynmi dağıtan kurşun..Kırmızı ojeli ellerime sıcak kırmızı kanım bulaştı..Damla damla ıslatırken yazdıklarımı ,bi göz attı tekrar mermiyle doldururken silahı.Kırmızı rujla boş sayfada şu yazıyordu. <a class="etiket-linki" title="Seni seviyorum" href="http://www.sosyomat.com/etiket/seni-seviyorum">Seni seviyorum</a>.. Gözleri dolmadı,o huzur dolu gülüşle rujumu alıp yanıma <a class="etiket-linki" title="Seni seviyorum" href="http://www.sosyomat.com/etiket/seni-seviyorum">Seni seviyorum</a> yazdı.Kanımla dolu parkede kendine yer açtı,uzandı,sol eliyle hala sıcak olan elimi tuttu.Boşta kalan sağ eliyle ise son bi kez tetiği çekti. Bammm!! Kanı kanıma karıştı... Biz, Güçlüydük. no-reply@mixxt.net (Çiğdem Özgöç) Tue, 16 Mar 2010 14:44:00 +0100 http://karaklm.com/networks/blog/post.krokus:1 http://karaklm.com/networks/blog/post.krokus:1 Aşkın mecali kalmamıştı . . Pişmansın. Pişmansın bu kadını koy veremediğin için. Sessizce yanına sokulduğum da <git!> diyemediğin için pişmansın. Seni kaybettim. Bunu biliyorum. Ve bunu sen çekip gitmeden öncede biliyordum. Ne acı dimi? Fakat ortadaydı her şey... Gittin işte... Ve Benden uzaklaştıkça, bana ait olanlardan uzaklaştıkça rahatlayacağını, her şeye yeniden başlayabileceğini sanıyorsun. Kim bilir, doğrudur belki de! Adımın yaşamadığı, özlemle anılmadığı bir yerde nasıl umut verebilirim ki zaten ?... 'Bunu yapmaz, güvenir, sakla(n)maz' diyordun. Hatta emindin bunlardan. Bu kesinliğin verdiği güvenle arkana yaslanmış beklerken, cevap yerine yine umut verdim sana. Bekleyişler verdim.. Bir de ellerine soru işaretleri verdim. Biliyorum bunları arttırarak da sana en büyük işkenceleri yapıyordum. Soru işaretlerini her düşündüğünde ise sana verdiğim umutlarda ölüyordu.. Ama biliyorsun hiç birini bilerek yapmadım !! Yüzüme öyle nefretle bakma.. ! İstemedim. Böyle olmasını bende istemedim! Seni çok yıprattığımın elbette farkındayım. Ama her şeyin nedeni benim varoluşummuş gibi davranman neden? Ben seni kırmak için yaratılmadım! Söylesene yokluğunla cezalandırılacak kadar mı sana yabancı, tanınmaz ve suç yüklü bir varlığım? Bazen kazanmaktan çok, kaybetmeyi göze alabiliyoruz işte. Seni bende çok sevmiştim. Ama sevgime de ihanet ettim. Konuşmak yerine yazıya sığınıp cümlelerime saklamışım seni fark etmeden. <Sen de seviyorsun!> diyenlere öfkeyle bağırıp, işlediği bir suç ortaya çıkınca kaçan küçük bir kız çocuğu gibi korkup, saklanıp, kaçtım! Ama sen vardın! Ne kadar kaçsam da, saklansam da ordaydın. Ve anladım ne kadar çabalasam da boşunaydı; kendine bağlamıştın beni. Sensiz yapamaz olmuştum. Karşılıklı acıların birbirinin etkisini arttırdıkları vakitlerde aklıma düştün. Yayıldın tüm benliğime. En acısı da tüm bunları sen gittikten sonra anlamam oldu. Fakat yine de bir umutla sana sevdiğimi, sevgimi anlatmaya çalıştım. Ama bu telaşla hata üstüne hata yaptım. Ve belki de tam birbirimizin olacakken yittik birbirimizden. Şimdi ise yaklaşamıyorum sana. Yasaklanmışsın adeta. Söylesene artık kazanacak yada kayıp edecek neyim var ! Gittin sen !! Sana yaklaşamadığımdan değil, 'artık' yaklaşamadığımdan yakınır oldum şimdi.. Gittin sen!! Aslında dediğim gibi ortadaydı her şey. Bedel ve kefalet ortadaydı. Geç kalışlarımın nedeniydi bunlar. Gidişinin nedeniydi bunlar ! Elbette kızıyorsun bana. Belki de en çok zayıflığıma. Kaçışlarıma, saklanışlarıma kızıyorsun. Belki lanet bile ediyorsun... Ve belki de bana duyduğun aşktan bile pişmansın artık, sende ki beni o kadar yitirdin içinde. Kim bilir ! Söylemeliyim ki bunu düşünmek bile içimi ürpertiyor. Yine söylemeliyim ki kalbimin bir gün beklemekten bıkıp, seni yitirmekten çok korkar oldum. Galiba önemli olan her şeyi yerinde yaşamaktı. Birer hatıraya dönüşseler de yerinde korumak gerekirdi… Bir küsme, bir burulma biçimiyle gidişinin ardından yaralandım: kuşkusuz. En çokta sana olan aşkımı itiraf ettiğim halde gitmene yaralandım. En çok o zaman kırıldı kalbim. Çığırından çıkmışçasına çok ağladık geceler boyunca: yüreğim, yalnızlığım ve ben. Acısını hala duyabildiğimden içimden kopanlar çok uzağa düşmediler belli. Aşkın mecali kalmadı artık. Nedense sen gittikten sonra sözlerim artık umutla bitmiyor. Sebebini bilmiyorum. Bilmemeliyim de belki de, artık soru soramam. Beklemek zorundayım... Sevgine karşılık teşekkür edip etmemen gerektiğini hala bilmediğimi söylemeliyim. Ama özür dilemeliyim sanırım. Yine çok uzattım meseleyi... Tekrarlıyorum; sitemden değil bu sözlerim. Sadece özledim seni. Neyse… Hadi kendimize bir rol seçelim ve masalımıza devam edelim. <div></div> no-reply@mixxt.net (Ezgi Tugce Oguz) Tue, 16 Mar 2010 14:42:00 +0100 http://karaklm.com/networks/blog/post.pinokyoo:14 http://karaklm.com/networks/blog/post.pinokyoo:14