yazar

yazar http://karaklm.com./networks/members/profiles/blog.andarock global.by.l.description Öğüt Doğruları Pantolonunda bir sökük, sol ayakkabının bağcığı çözülmüş... Bağlayamadığını kimse bilmiyor; Bağcıklarını ve doğruları... Doğruları ardı sıra bağlayamazsın çocuk... Aradaki yanlışları da kendine bağlamak gerek... Kendini doğrulara gemici düğümleriyle dolayamazsın çocuk... Yapamayacakların yapacaklarına oranla daha şiirsel... Bu yüzden bu satırlardasın... Kabul et; Tanrı olsaydı Bu konuşmanın muhattabı olmazdın... Başını öne eğip halının desenlerini incelemezdin... Kabul et; baban bir ölüydü annen de... ikisinin onbeş dakikasıyla kesişti yolculuğun... Kendine inan çocuk... Sana, senden başka kimse inanmayacak... Bana kimse inanmadı çocuk... Bu yüzden bu konuşmanın muhattabısın... Kabul et çocuk, çok yanlış zamanlardaydın... Çok yanlış zamanlardasın... no-reply@mixxt.net (andaç üzel) Fri, 02 Oct 2009 20:55:00 +0200 http://karaklm.com/networks/blog/post.andarock:36 http://karaklm.com/networks/blog/post.andarock:36 isimsiz veda Ah bu ne heyecan? Nereye böyle hızlı hızlı? Belki bir kahve içeriz beraber… Ne bu acele? Daha yeni gelmiştin oysa… Sahi kaç yıl oldu? On? Yirmi? Çok bencilim… Çok benciliz… Sen giderek bencillik yapıyorsun. Ben sensiz ne yapacağımı düşünerek… Zaten burada devreye giriyor acılar. Burada başlıyor el freni çekilmeyen arabanın yokuş aşağı geri geri kayması! Canım çok acıyor… Ellerim titriyor genç adam… Sigara dumanımı seni bana belki geri getirebilir diye gökyüzüne doğru üflüyorum… Ellerim titriyor beyefendi… Gitme! Kahveden vazgeçtim… Bak buzdolabında bir bira var… İçememişsin… Hastaneye son gidişimizden önce almıştık, hatırlıyor musun? Bir şişe bira… Son bir gece daha içsek… Belki kararından vazgeçirebilirim seni… Ama gitme! İçmesek de olur… Yat! O hastane yatağında yat yine… İsmimi söyle ağır ağır… Kalp cihazın hep aynı ritimle ilerlediğini göstersin… Hep aynı ritmle… Dıt dıt… Dıt dıt… Seni çok özleyeceğim! Bak kocaman ev bana kaldı! Ah, bu ne heyecan! Otur… Gidecek misin yani? Evet… Çıkış yolu yok mu? Yok… Beni çağırıyorlar!.. Gitme… Üzgünüm… Kabul et! En gerçek şey bu! Sen gerçek olmasan… O zaman da gerçek olmamı isterdin… Bana dokunmuş olmayı… Belki sevişmiş olmayı… Çocuklar? Eşek kadar oldular! Bakarlar başlarının çaresine… Birinin daha işi bile yok! Bulacak… Merak etme onları! Görüşürüz… DIIIIIIIIIIIIIIIIIIT… Sizi dışarıya alabilir miyiz? Son kez görmek istiyorum… Göreyim son kez… Çıkıyorum! Gitti… 27Temmuz2009 12:00 no-reply@mixxt.net (andaç üzel) Mon, 27 Jul 2009 17:12:00 +0200 http://karaklm.com/networks/blog/post.andarock:35 http://karaklm.com/networks/blog/post.andarock:35 Deniz Bir buluttu hayat ve bir dumandı... Kalkmasını istemediğin bir vapurdu belki de... Şimdi seviyorsun yalnızlığı, kişileştirmeye, isimleştirmeye, özelleştirilmeye, hatta özneleştirilmeye karşı koyuyorsun (dalganı)... Seni seviyorum, içindeki pislikleri kıyıya attığın için... Seni seviyorum, insanlıktan intikamını alacağın günler yakın olduğu için... Seni seviyorum Deniz... İnsan olmayı istemediğin için... Seni seviyorum Deniz... Muhtemel kızım, oğlum, kız arkadaşım olduğun için.... 6 Temmuz 2009 14:30 no-reply@mixxt.net (andaç üzel) Sat, 25 Jul 2009 10:17:00 +0200 http://karaklm.com/networks/blog/post.andarock:34 http://karaklm.com/networks/blog/post.andarock:34 Duman Günlükleri: GÜN 2 Berbat bir kokuya alışmak, onun tanıdık gelmesi, Tanrım, elime aşkın isi siniyor... Beni bırakıp gideceğini bile bile, ince bir sevdaya tutkunum... Dudağıma dokunuşu, onu öpüşü dişlerimi sarartıyor, içimi yakıyor da ses çıkartmıyorum... Ne bileyim ben, Bir şeyler iyiye mi dönüyor?! Küllüğün boşaltılma vakti ne? Ne zaman tam dolar? Ne zaman görüntü kirliliği olur aşk? Ne zaman anlaşılır ki; Bu is kokan ilişki yürümüyor... 27 Haziran 2009 no-reply@mixxt.net (andaç üzel) Sat, 25 Jul 2009 10:16:00 +0200 http://karaklm.com/networks/blog/post.andarock:33 http://karaklm.com/networks/blog/post.andarock:33 Dumanın Üstüme Tütüyor Dumanın içimi yakıyor, Bana özel aşk gibisin, Bana özel sevgili ve param olmadığında gittiğine göre bana özel bir fahişe gibisin... Nasıl da kandırmışım insanları yıllarca, “yok ben sigara içemem!” diye?! “Çok kötü kokuyor” dediğimi hatırlıyorum örnekse... Ama şimdi?! Bir sigaraya aşık oldum... Aşkım küllüğün kenarındaki sigara tükenmek üzere.... Kafasına kafasına basayım da Söndüreyim diye bekliyor... Aşkın benim üzerime tütüyor, tütsüyor!.. 26 Haziran 2009 no-reply@mixxt.net (andaç üzel) Sat, 25 Jul 2009 10:14:00 +0200 http://karaklm.com/networks/blog/post.andarock:32 http://karaklm.com/networks/blog/post.andarock:32 Hey You Zırvalayorum... Pantolonuma yarısı dökülmüş Br bira kutusunu tutarken... Herkesten özür dileyorum... “Size çok yalanlar söyledim!” diye... Halbuki benim yalanlar da elimde tuttuğum votka kadehi kadar günahsız... Yalanlarıma son verirken -bir dakika cellat bey- hoşçakal'a selam göndermek isteyorum... Varolsun Özdemir baba, şiir hala babasız kalmayor... 27 Haziran 2009 no-reply@mixxt.net (andaç üzel) Sat, 25 Jul 2009 10:12:00 +0200 http://karaklm.com/networks/blog/post.andarock:31 http://karaklm.com/networks/blog/post.andarock:31 La fontaine ile kuzucuklar Gözümün önünde oldu; bir kuzunun diğerini yuttuğunu gördüm, yemin edebilirim! Tanrım delirmiyorum! Gözümün önünde oldu; bir kuzunun diğerini aslanın ağzına attığını gördüm, yemin edemem... Deliriyor olabilirim!.. Kuzuların birbirini sevdiği, ot paylaştıkları görülmüyor bu aralar... Hep kavga, hep kavga... Gözümün önünde oldu, kuzular yedi milyar çoğaldı birden! Yeryüzünde milyar tane kuzu, Hayali bile fena... Takım elbiseli, mini etekli kuzular... Gözümün önünde oldu, Bir kuzunun diğerine orgazm vaad ettiğini gördüm! -Ah bu ne cürret?!- Şimdi sayın kuzu, siz söyleyin bari, ben mi şizofrenim, yahut bu kuzular mı?! Bu da mı gol değil sayın kuzu, bu da mı gol değil?! 05 Temmuz 2009 23:48 no-reply@mixxt.net (andaç üzel) Sat, 25 Jul 2009 10:11:00 +0200 http://karaklm.com/networks/blog/post.andarock:30 http://karaklm.com/networks/blog/post.andarock:30 Var-casına İçimden karayolları geçiyor, Her yolda milyon tane araç Her yolda milyon tane insan var... İçimden -dibimden hatta- Kadınlar geçiyor, Hepsine bakıyorum tek tek, Askıdaki gömlekler gibi... İçimden saçma şeyler yapıp Şeytana uymak -Tanrı sizi korusun- geçiyor... Hatta içimde, Taa derinimde bir tür kötülük, bir tür kötülük, -ah nasıl...- Bir tür şeytan var... 30 Haziran 2009 no-reply@mixxt.net (andaç üzel) Sat, 25 Jul 2009 10:09:00 +0200 http://karaklm.com/networks/blog/post.andarock:29 http://karaklm.com/networks/blog/post.andarock:29 Yok ya Baş döndürebilir mi yalnızlık? Yoksa başa bela mıdır yalnızlık? Bak etrafa ne var yakınlarda? Yarım paket sigara kültablası, bir kutu bira, bitmiş bir de Bukowski kitabı... Biliyorum döndürmez insanın başını bu yalnızlık... Döndürse döndürse bira döndürür... Yalnzlığın etkisi birayı içme, sigarayı tüketme isteğidir... Bu yaz sıcağında balkona oturup aptal şarkılar dinlemektir... 27 Haziran 2009 no-reply@mixxt.net (andaç üzel) Sat, 25 Jul 2009 10:07:00 +0200 http://karaklm.com/networks/blog/post.andarock:28 http://karaklm.com/networks/blog/post.andarock:28 DERTLEŞME/İNANÇSIZLIK Ah, esmer kadın! Bu sen misin? Oturur musun Koltuğuna? Ah, esmer kadın Acıttılar mı canını?! Bastılar mı tuzlarını taze sigara yanıklarına?! Öptüler mi seni boynundan, Yavaş, etkileyici, seksi? Sen ki intikam alan, Sen ki gücüyle ortalık dağıtan! Boyun mu eğdin bunlara? Ah ne yazık esmer kadın! Ah be esmer kadın! Sarhoşsun, farkındasın; Sarhoşum, farkındasın, Gelmiyor bir şey yapmak içinden Kalkar mısın? Ah kime esmer kadın?! Kime ne bu hayattan? Üşütük insanlar sirki yeryüzü; Yerin altı sonsuzluk inancı Üstü “Tanrı” korkusu, Ortada Nietzsche’ciler var Onlar da başka şiirlerin konusu! 04.16 14 Haziran 2009 no-reply@mixxt.net (andaç üzel) Thu, 02 Jul 2009 19:02:00 +0200 http://karaklm.com/networks/blog/post.andarock:27 http://karaklm.com/networks/blog/post.andarock:27 BEKLEYENİN ŞİİRİ/YAŞASIN GELİYOR Bana oyalanacak bir şeyler, Bana saklanacak bir yerler Bana sonlanacak, Otobüs yolculuklarına sığabilecek, Bir yudumda bitebilecek kitaplar gerek! Bana beklediğimi Bekletmeyecek kadar Sığı uykular gerek… Bana sonsuza kadar yanımda olacak Beklenilenler gerek Aslında bana bir -Burada kalem yazmaz olur- Yeni kalem gerek lan!? Yoksa uyuyup kalacağım Bu ben özleyecek bekleyen “ben”i!.. 04:39 14 Haziran 2009 no-reply@mixxt.net (andaç üzel) Thu, 02 Jul 2009 18:59:00 +0200 http://karaklm.com/networks/blog/post.andarock:26 http://karaklm.com/networks/blog/post.andarock:26 TERKEDİLEN OLMANIN AĞIRLIĞI Mail dostum Hande Demiralp'e...sadece ekranın içindeki yazılar olarak kalmadığı için.... -I- Gidiyor musun? Neyi kaybettiğinin farkında mısın? Neleri arkanda bıraktığının? Beni bir dahaki görüşünde karşında duracak şeyde suçunu kabul edebileceksen hemen git! Tüm bunları göze alabiliyorsan git! Git yüzün kızarmayacaksa! “ben ayrılmak istiyorum” demek kolay! Kolay! Peki ya “ben devam etmek istiyorum “ demek? Bu kolay mı? Ben bunu beceriyorum sen görmesen de... Zoru ben başarıyorum! Sen kolayı yap siktir ol git! Böyle yaşarım ben... Elindeki kalemle kâğıda bunları yazdıktan sonra bir kahve suyu koydu ısıtıcıya. Fokurdayan suyun dışında evde bir tek müzik sesi vardı. Mutfak masasının üzerinde duran spiralli küçük bir defter, yanında yeni uç takılmış 0.7 uçlu bir kalem, küçük ve boş bir vazo vardı. Masada yemek yemeyeli, mutfağa geçmeyeli uzun olmuştu. Terk edilen olmayı ilk kez yaşamıyordu. Daha önce de çok çıkmıştı insanlar hayatından.Daha önce de çok yalnız hissetmiş kendini ancak hep bir şekilde bu yalnızlık duygusundan kendini alıkoymuştu. Gidenleri düşünürken su ısıtıcının suyu kaynattığını fark edip suyu fincana koydu. Ardından fincanı eline alıp masanın üstüne bıraktı. Sonra oturup tekrar kalemi eline aldı. Ve yazmaya başladı: Keşke gitmeyi becerebilecek kadar kötü olabilseydim. Son 12 saattir aramayan ben olabilseydim. Bu kadar şeyi yaşadığı kişiyi bir anda silebilen ben olabilseydim. Bunun onursuz olduğunu bile bile yaşayabilseydim keşke.Bunun doğru olmadığını bilseydim ama acıtabilseydim yine canlarını şu beni terkedenlerin hepsinin.... Fazla iyi niyetli olmak hiç hoşuma gitmiyor.Kötü olmayı becerebilseydim keşke.... Kötü olabilseydim keşke... Ve hayatı keşkelerle geçirmeyecek kadar yaptıklarımdan emin olabilseydim keşke... Sana bir şey söyleyeyim mi? En doğrusunu değilse bile en iyisini sen yapıyorsun aslında... Haklısın biliyorsun değil mi? Kendini kurtardın bir ilişkiden daha... Sana ne oldu ki şimdi? Şu 12 saat içerisinde kim bilir kaç erkekle el sıkıştın, bir barda-cafede konuştun, tanıştın. Ben... Ben evden çıkacak cesareti kendimde bulamıyorum çünkü terkedildim! Hangimiz kötü durumdayız? Hatayı kim yaptı peii? Salona geçerken yanına sadece kahvesini aldı. Bilgisayarında çalan şarkıyı değiştirip biraz kafasını dağıtmak için internette üye olduğu sayfalara baktı.... Baktı... Baktı... Haber sitelerine girdi; bir kaç haber okudu. Mail adresine baktı. Sürekli mailleştiği bayandan cevap gelip gelmediğine bakmak için. Evet gelmişti... Yaralarını sarmak için senin yanında olabilirim. Seni tekrar eski haline getirebilirim ama bana yardım etmen gerek. Bana beni asla bırakmayacağınla ilgili söz vermen gerek. Bir tür “yemin” gibi. Hiç bir şekilde birbirimizi sevgili olarak görmeyeceğiz. Ben psikiyatr gibi davranacağım sen de hasta. Aynen böyle bir ilişki, böyle bir temas içinde olacağız. Birlikte dolaşıp, birbirimizi dinleyeceğiz. Ve sana hayatınla ilgili her şeyi düzenlemekle ilgili söz veriyorum. Yeter ki inan bana... Yeter ki güven. O'na güvendiğin kadar bana da güven. Onun seni terk etmeyeceğine ne kadar inandığını düşün. İşte bana bunun milyar katı daha fazla güvenmen gerek... Başını “tamam; demek başlıyoruz” diyerek onaylarcasına salladı. Bu onun “tamam”ıydı. Kabul ediyordu her şeyi. Tamam; demek bundan sonra beraberiz. Senin beni terk etmeyeceğinden eminim. Sen de terk edersen sonumun ne olduğu belli zaten. Bir cinayet işleyip bıçağı da yanında götürmüş olursun bunu yaparsan... Ve bu sefer hakikaten ölürüm... Hayatta en çok güvendiğim insansın... Neden bilmiyorum. Sadece bir tür güven sana duyduğum. Bir güven duygusu. Asla güvenmemem gereken birine sonsuz bir güven duygusu içerisindeyim... Kendimden nefret ediyorum resmen. Ama kabul ediyorum ve ben varım bunun için... Pekala... İlk buluşmamız ne zaman? Ne zaman ilk yaramı sarıyoruz? Neyi anlatarak başlayacağım? Üst başlığı bileyim ki hazırlıklı geleyim konu hakkındaki tüm hatıralarımı anlatayım, hepsini teker teker derinlerden çıkartıp hepsi için birer kadeh içeyim... Hepsi için... Yazdıklarını gönderdikten sonra tekrar kalktı bilgisayarının başından. Bir bira almak için mutfağa gitti. Öğlen içki içmeyi sevmezdi. Aslında o içkiyi nedensiz, bulduğu her an içmeyi sevmezdi. Ama bugün elbette ayrıydı. Bugün “nedensiz” değil tamamen nedenli içiyordu. Tamamen bilindik bir aşk acısı ve bilindik bir sorunlar bütünü için içiyordu. Erkekler böyle zamanlarda kendisininki kadar büyük bir acıyı kimsenin çekmediğini sanır fakat bu sadece bir yanılsamadır. Tamam, herkes acısını çeker ama asla “en yüksek acı eşiği bende, en fazla acıyı ben çektim” dememelidir. Çünkü yoktur böyle acı ölçütü... Herkes kendi acısını çeker, çekmelidir. Başkasıyla kıyaslanmamak şartıyla. Yazarın okuyucusuna verdiği bu saçma “nasihatlerden” sonra kahramanımıza geri dönmek gerek öyle zannediyorum. Yazarın çenesi açıldı mı kapanmaz zira. Biranın kapağını açtıktan sonra çıkan “çıts” sesiyle kendine geldi. Uzaklara daldığı, geçmişi düşündüğü besbelliydi. Bunu yüzünden herkes anlayabilirdi... Öyle bir surat ifadesiyle dünyaya “geri” döndü ki anlatılmaz... Kendinden iğreniyordu böyle zamanlarda. Çabuk bırakıyordu kendini. O acı eşiği düşük erkeklerdendi galiba. Hep öyleydi. Bedensel acıları pek takmadığı doğruydu. Hakikaten takmazdı onları fakat ruhsal, zihinsel acılar ise içerisinde fazla büyür, fazla genişler, bir bıçak darbesiyle iyice genişlerdi... Bedeni acıyı ne kadar kabullendiyse ruhu o kadar reddediyor, o kadar dayanıksız davranıyordu. Tekrar salona geçti. Birasından bir yudum aldı. Kitap okumaya başladı. Tam kırkbeş dakika aynı iki sayfa arasında gözleri gidip geldi. Arada bir bilgisayara gözünü dikiyor mail adresine bir mail gelmediğini görüp tekrar kitaba eğiyordu başını. Uzunca bir süre yalnız kalsa hiç kimsenin onu aramayacağını, aslında hiç dostunun bulunmadığını düşünüyordu. Bunu düşünüyordu çünkü yanında sevgilisi yoksa ortamdakiler ona tahammül edemiyormuş gibi davranıyordu. Hayır! Aslında tahammül edilemeyecek, nefret edilesi bi adam değildi. Aslında fazlasıyla iyi niyetli, fazlasıyla mantıklı davranan bir adamdı. Zaten hiç kimse ondan nefret etmiyordu. Sadece pek alışık olunmayan sessiz tiplerden olduğu için pek yaklaşmıyorlardı ona. Hep dışlandığını, dışarda kaldığını hissediyordu.... Ve evet... Böyle insanlar hep hayatta kaybedenler oluyordu. O da kaybeden tayfasındaydı bu yüzden. Birinin canını acıtacak kadar kudrete sahip değilsen, sesin asla onunki kadar çıkamıyorsa -şarkı söylemek dışında- asla kazanamazsın demektir. Görüşün doğru olsa da biraz kendine güvensiz hissediyorsan ya da etraftakiler böyle olduğunu hissettilerse bittin demektir. Asla doğrulamazsın bundan sonra. Hep sert bir kaya gibi görünüp hep güçlü bir adammış gibi bir ifadeye sahip olmalısın.... Tüm bunları düşünürken birasından son bir yudum aldı ve salondaki çekyata uzanıp üzerine her zaman o çekyatta duran battaniyeyi örttü. Televizyonu sadece yalnız uyuyacağı zamanlarda açardı ve bu sefer de açtı. Televizyonu sadece bir masallar bütünü olarak kullanıyor, onun karşısında uyuyup kalıyordu sadece. Çünkü televizyon hakikaten iyi bir uyutucuydu. Bu özelliğinden büyük devletler de, arkasında çok tehlikeli yolsuzluk ve bunun gibi şeyler dönen diğer devletler de çok iyi yararlanıyordu. Televizyon çok iyi bir uyutucuydu ve bu kullanılmalıydı... Bunları düşünürken uyuyakaldı.... Rüyasında görmek istemeyeceği kadar soluk renkler gördü... Bir kadın ona arkasını dönmüş tüm renkleri eline alarak gidiyordu. Kadın tanıdık değil aksine çok yabancıydı... Sonra bulunduğu yer bir cafeye dönüştü. Karşısında başka yabancı bir kadın oturuyordu. Masanın üstünde onlarca, yüzlerce boya vardı... Kadın eline kırmızı boyayı aldı. Duvarlara sıktı, soluk duvar kırmızıya dönüştü.. Ardından tüm renkleri eline teker teker alıp etraftaki soluk renklerin hepsini yeniledi, parlaklaştırdı. Bunu yaparken sürekli aynı cümleyi kesik kesik kelimeler halinde tekrarlıyordu. “Ben... Senin... Doktorunum...”... *** Uyandı... Etrafa şöyle bir göz gezdirip herkesin yarı uyur yarı uyanıkken yaşadığı o yabancılaşma duygusuyla durumunu kavramaya, hatırlamaya çalıştı... Yüzüne dokunarak uyanıyormuş, uykunun etkilerini siliyormuş gibi yaptı... Aklına birden bilgisayarı geldi. Masaya doğru baktı. Bakmasıyla beraber gözleri açıldı. Bir yeni mail vardı ve O'ndan geliyordu... Bana nelerden bahsedeceğine senin karar vermen gerek. Ama bence sondan, en son ilişkinden başlamak en iyisi... Seni niye terk ettiğinden, şimdi ne yapacağından, ne yaptığından hepsinden... Ya da dediğim gibi ne istersen ondan bahsedelim olur mu? Senin bana duyduğun güvenin aynısını ben de sana duyuyorum. Hatta belki daha fazlasıdır. Bu yüzden seni bırakıp gideceğimi düşünmen açıkçası saçma çünkü bunu yaparak hiç bir şey elde edemem ve bir insan kaybetmiş olurum ve benim kaybetmeye, tüketmeye tahammülüm yok... Zafer yoksa hiç bir şey yoktur... Sakın unutma... Biraz daha böyle yazışalım... Bir kaç gün içerisinde buluşacağımız zamana karar veririz. Bana resmini göndermeni istiyorum senden. Özellikle şu günler içerisinde çekilmiş bir tanesini. Hatta hemen eline geçen ilk makineyle ya da telefonla çekip gönder. Bekliyorum. En kötü halini görmek istiyorum... Hayır, bir tür acıma duygusu falan değil... Aksine senin canının ne kadar yandığını, yüzünde etkilerinin ne olduğunu görmek istiyorum. Beni anlayabiliyor musun? Sahi beni gerçekten anlayabiliyor musun? Bana ne kadar hâkimsin? Düşüncelerimin ne kadarını bana sorduğun soruyu yazarken tahmin edebiliyorsun? Bunlar soru değil... Sakın cevap vermeye kalkma! Asla cevaplarını duymak istemiyorum... Kendi içimden geçirdiğim her şeyi yazdığım için sormak istemediğim soruları bile yazıyorum buraya... İyice garip hissettin kendini değil mi bunları okuduktan sonra... “Ben kiminle uğraşıyorum Tanrım? Deli bu...” demeye başladın belki de... Hayır değilim... Sadece ikiyüzlülüğe tahammülüm yok... Dürüstlüğün bir numaralı elçisi, her şeyi olduğumu falan düşünmüyorum.... Ama yine de benim için önemli olan -özellikle böyle ilişkilerde- ne kadar içten olunabildiğidir. Lafı çok uzattım... “Bu bana ne yapmaya çalışıyor? Iyice beni etkilemeye mi? Beni köşeye sıkıştırıp cevap veremeyeceğim şeyler sormaya mı?” diye düşünmeye başladı... Sahiden bu kadın ne yapıyordu? Derdi bir erkeğe iyilik yapmak mıydı? Hani şu “ne kadar deniz yıldızı kurtarırsak o kadar iyidir...” hikayesi gibi. “Ne kadar erkeği kurtarırsak o kadar iyidir” mi diyordu? Cevap vermeden üstünü giyinmek için odasına geçti. Ne giyineceğine karar vermekte zorlanıyordu. Tüm gömlekler, tüm t shirtler aynı gibi görünüyordu. Aslında hepsi birbirinden ne kadar farklı varlıklardı. En sonunda siyah bir gömleğe, siyah bir kravata ve bir kot pantolona karar verdi. Ütülenmeleri de gerekmiyordu... Derin bir “Oh”layıp giyinmeye başladı... Çok eskiden hatırladığı bir şarkıyı mırıldanmaya başladı... Bu onun da çok sevdiği bir parçaydı... Yine geldi aklına işte... Neredeydi, ne yapıyordu, nereye gidiyordu?.. Dışarıya çıktı... Bir buçuk gündür evden çıkmayan biri ilk olarak ne yapardı? Alışveriş mi? Hayır... En kalabalık insan topluluğunun olduğu bir yer arardı. O da öyle yaptı... Bu yüzden Taksim'e gitmeye karar verdi. Otobüs durağı on dakikalık bir mesafedeydi... Yürümeye devam ederken derin nefesler çekiyordu içine.. Bazen çok sinirlendiği, üzüldüğü anlarda buna ihtiyaç duyuyordu çünkü... Yoksa bir tür titreme krizi içerisine giriyor, yanaklarına kadar tüm uzuvları ve organları titriyor, dişlerini sıkıyordu... Böyle olduğu zaman nefes alamıyormuş gibi hissediyordu kendini... Göğsü daralıyor, içerisinden bir şeylerin koptuğunu hissediyordu... Bu yüzden derin nefesler alarak yürümeye devam etti. Taksim'e giden çift katlı otobüs kalkmak üzereyken yetişti ve kalan en son cam kenarı olan yere oturdu. Uyumak istiyordu. Bri kaç dakika içerisinde uyuyakaldı zaten... Bir saat kadar süren bir yolculuğun ardından çiçekçilerin orada indiğinde ne yapacağını düşünmeye başladı. Çılgın bir insan grubunun içerisindeydi ve etrafa çok saf, sanki buraları hatta bu dünyayı ilk defa görüyormuş gibi bakınıyordu. En sonunda self servis çalışan şu cafelerden birine gitmek için İstiklal'e doğru yürüdü. İçmek istemiyordu daha fazla. O yüzden alkol kullanılan herhangi bir yere de tahammül edemeyeceği, en geç bir iki saat içerisinde de zaten buralardan da sıkılacağı, evini arayacağı belliydi... Cafeye girmek için İstiklal'de yürürken aklına bir başka bar geldi... Evet bara gidecekti... Son nda karar değiştirmesi iyi olmuştu... Kaliteli müzik çalan barlardan birinde bir grup sahneye çıkıyordu bugün.. Normal bir gün olsaydı kesin izlerdi ve bugünü normal bir günden artık ayırmak istemiyordu. Tamam, terkedilmiş, derinden sarsılmıştı ama hala yanında duran birisi vardı... Bu bambaşka biriydi ve bugün onun için içmel, onun için ortalığı dağıtmalı, onun için gruba bira ısmarlamalıydı... Barın olduğu sokağa doğru yürümeye başladı... *** Eve dönmek için bardan çıktı. İstiklal'e doğru kıvrılan sokağın köşesini döndü ve gece kalabalığı içinde yürümeye başladı. Yürüdü... Yürüdü... Metro istasyonunun karşısındaki durakta bekleyen otobüse bindi. Bir koltuğa oturdu... Grup çok iyi bir performans yapmıştı, dört bira içmişti, yorulmuştu ve kendine gelmek için onun mailine cevap vermek sonra da uyumak istiyordu. Bu sefer gelişinden daha kısa süren bir yolculukla eve vardı, kapıyı açtı ve içeri girdi. Salona girip bilgisayarını açtı. Bu arada bir bardak su içmek için mutfağa yürüdü. Suyu içti... Bilgisayar açılınca mail hesabına girip “yeni posta oluştur” linkine tıklayıp yazmaya başladı... -II- “You Have A Message” filminde Meg Ryan ne yapıyordu? Sabah kalkıp erkek arkadaşını yolcu ettikten sonra ilk yaptığı şey onun gittiğinden iyice emin olduktan sonra bilgisayarını açmaktı değil mi? O da aynısını yapıyordu... Evde hali hazırda hiç erkek arkadaşı veya bir ev arkadaşı olmadığı için daha rahat davranıyordu ama yine de ilk yaptığı şey bilgisayarını açmaktı... Nasıl Meg Ryan bekliyorsa NY152'den gelen mesaj var mı diye; o da aynısını yapıyordu. Şu çocuk çok acı çekiyor olmalıydı. Evet, acı çekiyordu ve bunu ona somut olarak göstermek istemiyordu. Çünkü fotoğrafını göndermemişti; Neden en acı çeken halimi görmek istiyorsun? Bir kadının zaferini kutlamak mı amacın? Senin onlardan biri olmadığını biliyorum, o “güçlü kadın/erkeklere kendini ezdirmeyen kadın” modellerinden biri olmadığını biliyorum. Ama bunu benden niye istediğini hiç anlayamadım... Beni zaten göreceksin. Yüzümü en yakından görüp yaralarımın ne kadar derin olduğunu o gün tespit etmeni istiyorum. Çünkü bu en doğrusu. Bu en somutu... Terk edilen olmanın acısını merak mı ediyorsun? Söyleyeyim. Cuma gecesinden beri çok düzensiz uyuyan, gözleri şiş, alkol ve kahve karışımı bir erkeğim ben! Yüzümü hayal et haydi! Çok zor olmasa gerek!.. Bir kadın en fazla ne kadar acı çeker bir erkek için? En fazla acısı aldatıldığı zaman mıdır? Terkedilince bunu pek ciddiye aldığınızı sanmıyorum... Siz kadınlar ilişkilerin kıymetini bilemiyorsunuz. Karşınızdaki erkek bir kez ağladı mı bitmiştir o... Ama sizin için sürekli aynı cümle vardır; “Başımı omzuna koyup ağlayacağım bir erkek arıyorum...” Yazık! Kendimi çok kullanılmış gibi hissediyorum... Sana gelince... Yüzümü zaten göreceksin... Lütfen bunu benden bir daha isteme... Ve lütfen bir an önce buluşalım... Sana okutmak istediğim bir de defter var çünkü... Okumak isteyeceğinden eminim... Beni bırakıp gittiği saatten beri yazdığım bir kaç sayfa yazı var... Maili bir bıçak gibiydi... Bu çocuk ciddiydi... Ve galiba o da çok fazla derine girmişti yaraları çekip almak için hareket ederken... Nasıl özür dileyeceğini düşündü. Özür dilemeyecekti... Aksine ona hemen randevu verecekti... Hemen yazmaya başladı; Akşam. Hemen bu akşam. Saat sekizde Bakırköy tren istasyonunun orada ol... Bunu bu mailinden sonra çok daha fazla istiyorum... Hemen görüşmeliyiz... Yataktan kalkıp kendine kahvaltı hazırladı. Çay suyu kaynatmaya başladı. “hımm hımhımhım...” diyerek şarkı mırıldanıyor, bir yandan da domates doğruyordu. Bu akşam her şey doğru düzgün gitmeliydi... Ona kendini doğru düzgün tanıtıp aslında amacının ne olduğunu göstermeliydi, iyi niyetini de... Kahvaltı masasına her şeyi koyup kısa bir kahvaltı yapmak için masaya oturdu. Bu arada bir kız arkadaşı aradı. Onunla dışarıda görüşmek istiyormuş. Bakırköy'de buluşabileceklerini çünkü birazdan oraya gitmek için yola çıkacağını söyledi. Arkadaşı kabul etti... Bir-iki saat kadar sonra Bakırköy'deydi. Arkadaşıyla buluşup sahile yakın bir cafe-bistro'da birer kahve içtiler... Arkadaşına ondan bahsetmeyeceği belliydi... Zaten hiç bir şey anlamamıştı arkadaşı da o halinden... Gerçi anlayabileceği hiç bir şey de yoktu çünkü hiç bir şey belli etmeme konusunda kadınlar erkeklerden çok daha üstün varlıklardır... Bu yetenek kadınlarda üniversiteden itibaren gelişmeye başlar... Kızın ismi Gülay'dı. Üniversitede okurken son senelerinde aynı evde yaşamışlardı ve İstanbul'a geldiklerinden beri de arada sırada görüşüyorlardı. Özellikle hafta sonları... Böyle bir yerlerde buluşup anlatılacaklar anlatılıyor, paylaşılacaklar paylaşılıyor sonra da bir dahaki iç dökme seansına kadar ayrılıyorlardı... Böyle sıradan bir arkadaş ilişkisiydi... Dost bile sayılmazlardı. Zaten dost olmaya gerek de yoktu!.. Bu sefer Gülay'ın anlatacak çok fazla şeyi olmadığı belliydi... Yalnızca birazcık konuşacak birilerini arıyordu ve aklına ilk o gelmişti... Yaklaşık 2 saat sonra ayrıldılar. Gülay, Taksim' e gitti. O, Bakırköy'de biraz daha fazla zaman geçirmesi gerektiğini bildiği için bir kahve daha söyledi. Yanına bir de çikolatalı kek. İkisi de gelince ufak ufak yiyip içmeye başladı. Acaba onu çok mu kırmıştı? Ama buluşmayı kabul eder nitelikteki mail çabuk gelmişti. Yazarın buraya aktarmasına değmeyecek kadar kısa bir maildi. Ancak o cafenin garsonundan bir kağıt bir de kalem istedi. Garson hemen getirince yazmaya başladı gelen maili; Bu kadar çabuk buluşacağımızı tahmin etmiyordum. Dün sarhoştum ve aklıma gelen ilk şeyleri yazdım... Yarın oradayım... Saat sekizde Bakırköy'de... Bu maile göre ona çok da fazla kırgın değil gibi görünüyordu. Yani en azından o kırgın olsaydı bundan çok daha ağır bir maille cevap verirdi kendi yazdığı maile çünkü gerçekte çok sade,içerisinde özür tonlamasının zerresi bulunmayan bir maildi yazdığı... Hesabı ödeyip kağıdı da çantasına atıp yürümeye başladı. Sahil pek güvenli görünmedi gözüne nedense. Bu yüzden kitapçı dolaşmaya karar verdi. Hem almak istediği bir kaç kitap ve albüm vardı. Gördüğü ilk kitapçıdan içeriye girip gezmeye başladı. Aşk romanlarının bulunduğu rafı hızla geçti; ne aşk romanı okuyacak halim ne de vaktim var diye düşünerek... Polisiye roman bölümünün önünde durdu ilk önce. Ahmet Ümit'in yeni kitabını aldı. Bu adam onun için bir tür aşktı. Romanları bir büyüydü, Ahmet Ümit'in sesi romanın içinden duyuluyordu ve bu karşılıksız bir aşktı. Uzun zamandır almak istiyordu bu kitabı. İşte ilk kitabını aldı eline. “Yeni çıkanlar” kısmına doğru ilerleyip iki tane kitap da o raftan aldı. Bunları ödeyip çıktıktan sonra müzik markete doğru yürüdü. Müzik cdlerinin arasında kaybolmaya hazır bir şekilde içeriye girdi. Böyle yerlere girdiği zaman hiç aklından geçmeyen albümleri bile alıp çıkıyordu çünkü çok büyülü bir şeydi müzik onun için. Dün gece televizyonda malum cumartesi gecesi programını izlerken bir grup keşfetmişti. Çok yeni bir müzik yapıyorlardı. Bir tür arabesk-rock karışımı. Arabesk şarkıları rock alt yapısıyla yenileyip çok değişik bir hale getiriyorlardı. Keşfedilmesi gereken bir gruptu... ve keşfetmişti. Yanına bir adet Bach cdsi ekledi. Klasik müzik, Batı müziğinin her şeyiydi. Ve Bach onun için babaydı. Vokallerle her şeyiyle Bach bambaşkaydı. Biraz daha yürüyüp yabancı müzik reyonuna geldiğinde bir çok yeni albümle karşılaştı. Leonard Cohen'in Collection albümünü eline alıp ters çevirdiğinde gözleri büyüdü. Çok yüksek bir tutarla satılıyordu ve durup dururken bir gün içerisinde bu kadar içeri geçmeye gerek yoktu. Bunu gelecek ekstre dönemine kadar erteledi. Biraz daha ilerledi ve çok satılanlar bölümünde U2'nun yeni albümünü gördü. Geçenlerde internetten izlemişti kliplerini çok iyilerdi. Bu albümü de alıp büyük bir zararla aylık kültür-sanat faaliyetlerini sonlandırdı. Bu ay konser, kitap, DVD gibi tüm harcamalarını bu bir kaç CD ve kitap için harcamıştı. Ama neyse ki evde izlenecek bir üçleme vardı. Kitaplar 2 ay kadar onu idare ederdi. Böylece gelecek aya alınacak çok bir şey kalmamıştı. Kasiyer bayana teşekkür edip çıkarken telefonuna bir mesaj geldi; Geldim. Böyle sade bir mesaj onu mutlu etti. Çünkü “Geldim” kelimesinin ardından “nerdesin?” sorusunu asla kaldıramıyordu... Tren istasyonuna doğru yürüdü. Tam tren istasyonunu cepheden görürken karşısında sakalları çok uzamış, uzunla kısa arası kahverengi saçlı, gömlek ve kot pantolon giymiş kendinden küçük birini gördü. İlk defa karşılaşıyorlardı ama bunun o olduğu çok belliydi... Sol elindeki kitapçı poşetini sağ eline alıp elini kaldırarak ona selam vermiş gibi yaptı. Çocuğun onu görmesi uzun sürmedi. Gördüğü anda dudaklarına ufak bir gülümseme yayıldı. Bu pazar günü saat sekizi on geçe yaşanabilecek en garip buluşmalardan biriydi. İkisi de birbirini yüzyıllardır tanıyor gibilerdi. Gördükleri ilk anda birbirlerini tanımaları da çok “sıradışı”ydı. Ama neyse ki ilişkileri de çok “sıradan “ değildi değil mi? “Se... Selam...” dedi çocuk. Dudaklarında yine aynı gülümseme ile. “merhaba...” “nasılsın?..” “iyiyim sen?..” “Biliyorsun... Ama bunu söylemeye çekinmeme rağmen söylemem lazım öyle zannediyorum; bana kendimi iyi hissettiriyorsun.” “Şey... Bir yere oturmayacak mıyız?” “Eh..aa.. Tabii...” Heyecanlı olduğunu belli etmemeye çalışmasına rağmen içi çok çabuk dışına çevrilebilen bir çocuktu bu ve heyecanı üst düzeyde görünüyordu. Sessizce biraz yürüdüler. Sessizliği kadın bozdu; “Ben geç kaldığım için özür dilerim ama...” “Yoo, fark ettim alışveriş yapmışsın neler aldığına oturduğumuz yerde bakabilir miyim? Kitap ve cd gibi duruyor...” “A tabii ki... Her müzik türünü dinlemeyen pop kültürüne karşı bir insan ne dinlerse onları dinliyorum ve aşağı yukarı herkesin okuduğu kurmaca kitapları...” “Buna sevindim... Bu da bir ortak nokta demek ki...” “Belli oluyor...” “...” Uzun süren sessizlik ardından self- servis, herkesin bulunabileceği bir cafeye girdiler... Siparişleri verdikten sonra oturdular. Kadın elindeki poşetleri masanın üstüne koydu; “Bakmak ister misin?” dedi... “Kesinlikle... Bakalım neler varmış...” diye gülümseyerek cevap verdi... İlk önce kitapların olduğu poşeti aldı eline, kitapları içinden alıp şöyle bir göz gezdirdi. Hepsiyle ilgili yorumlar yaptılar, Ahmet Ümit hakkında,(“bu adam insan-üstü” dedi genç adam) şu malum romana konu olan “psikopat psikiyatr” hakkında ve diğerleri hakkında... Genç adam daha baştan kadını etkilemişti... Bu bir aşk değildi... Olmayacaktı da... Bu bir tür terapiydi ikisi için de... “Erhan Bey siparişiniz...” diye seslendi görevli bayan... Self-servis cafeler çok gereksizdi... O bunu biliyordu, aslında bu cafenin tüm müşterileri biliyordu ama dillendiren yoktu. Bu dönemde bunlar modaydı, ülkeyi saran bunlardı ve bu yüzden bunlar vardı... Gidip siparişlerini masaya getirdi. Bu arada kadın da biraz düşünmeye vakit buldu. Erhan'ın yüzünde garip bir saflık, eskimişlik hissediyordu. Saf ama fazlasıyla eskimiş bir ifade...”Saflık”tan kasıt asla bilinen anlamıyla değildi... Daha çok bir berraklıktı Erhan'ın yüzündeki... Bu yüzden o yüzündeki berraklığı, o ifadeyi çok sevmişti... Belki de “duruluk” denmeliydi ona. Sakallarının bile kapatamadığı bir duruluk... Erhan masaya devasa kahvelerle geri döndü... Oturup kısa bir süre yüzüne bakarak gülümsedi; “Ne yapacağız şimdi? Nasıl olması gerekiyor?” “Öncelikle senin daha rahat hissetmen ve bana istediğin her şeyi anlatman gerek... Herşeyi anlatabilirsin yani... İçinden ne geliyorsa, aklına ne geliyorsa her şeyi... “ “Peki...” “Haydi başla...” Kahvesinden bir yudum alıp anlatmaya başladı; “Babam beni çok etkiledi. Çocukluğumu, gençliğimi, hayatımın her anını, her şeyini... Bu kadar sessiz olmamın sebebi de babamdır, içimde bu kadar çok nefreti yaşatmamın sebebi de... Aslına bakarsan babam benim için yanlış bir evlilik gibi... Boşa geçen bir evlilik gibi düşün. Hiç bir zaman onun istediği gibi düşüncesiz, mantıksız, şekilsiz bir adam olamadığım için bana çok acı çektirdi. Ama eminim babam şu anda beni daha iyi anlıyordur.. Zaten beni o zamanlar kimse anlamıyordu. Sakın 'çağın ilerisindeydim, zamanın ilerisindeydim o yüzden anlamadılar' gibi şeyler söylemeye çalıştığımı sanma... Aksine onlar çok gerideydiler... Ben dönemimin çocuğuydum ama babam bir hayli geriden geliyordu. Hiç bir şeyi kavramak, onunla ilgili görüş bildirmek veya görüş sahibi olmak için uğraşmıyordu. Beni asla dinlemiyor, herkes gibi onun da sporcu, bedeni güçlü kuvvetli, beyni çok da önemli olmayan bir çocuğu olmasınıı istiyordu. Anlatabiliyor muyum bilmiyorum... Bir gün babamla evdeyken sigara paketinin olduğu mutfak masasının üzerine su dökmüştüm. Haliyle sigara paketi de içindeki sigaralar da ıslanmıştı. Tüm günü burnumdan getirmişti. Tüm gün fonetik olarak da birbirine çok yakın olan o iki kelimeyi farklı farklı biçimlerde cümlelerde tekrarlıyordu; salak ve sakar. Babam için herhangi bir sakarlığın açıklaması yoktu... Düşürmüşsen düşürmüşsündür... Asla açıklayamazsın... Açıklama da beklemez zaten... Ben çok konuştum... “ “Yoo hayır... Dinliyorum ben asla öyle düşünme... Zaten senin konuşman gerekiyor... “ Tüm akşam birbirlerini dinleyip, konuştular. Cafeden çıkıp bir bara girdiler. Barda fazla alkol almadan konuşmaya devam ettiler. İkisi için de hayatlarının en güzel günüydü... -III- Aylin arabasında eve dönerken Erhan'ın anlattıklarını düşündü. Bu çocuğu düzeltmenin yolu onun sürekli mutlu olmasını, yalnız hissetmemesini sağlamaktı... Bunu yapmak onun göreviydi. En azından kendisi bunu böyle görüyordu. Biraları babasından, yaşadıklarından intikam alır gibi hızlı hızlı, sert hareketlerle içiyordu. Her yudumu babasının midesine çaktığı bir yumruk gibi geliyordu ona, bunu çok belli ediyordu... Eve geldiğinde daha fazla yorulmadan yatması gerektiğini sabah işe geç kalmaması için erken kalkması gerektiğini düşündü... Ah, şu iş olmasaydı da tüm günlerini, tüm haftalarını Erhan'a ayırabilseydi... Birden fark etti ki Erhan CD'lerin olduğu poşete bakmayı unutmuştu. Ama olsundu... Çünkü daha çok karşılaşacaklardı... Elindeki Erhan'ın ona verdiği şu malum defteri mutfak masasının üstüne koydu ve üstünü değiştirip yatağına girdi. “İyi geceler İstanbul... Üstünü iyi ört...” diye düşündü... *** Aynı zamanlarda Erhan bir arkadaşıyla yazışıyor bir yandan da votkasını içiyordu. “Ne oldu oğlum sana?” soru açıktı. “Ne ne oldu bana?” “Soruya soruyla cevap verme salak... Yalan söyleyeceğini çok belli ediyorsun. Neyin var diyorum. Âşık mısın nesin anlamadım ki...” “Velev ki aşığım abi ne olacak?..” “Öf şimdi de siyasi- sosyal içerikli mesaj mı?.. Hiç gerek yok bunlara anlat derdini... Üç gündür kampusun içinde seni arayıp durdum, telefonlara cevap yok, yüzünü gören cennetlik...” “Beni orada bulamazsın...” “Nerde?Okulda mı?..” “Hayır cennette...” “Erhan, anlat küfür ettirme bana...” “Tamam ya... Şakadan da anlamıyorsun... “ Bütün bu olanları başından geçtiği gibi anlattı... Her şeyi en ince ayrıntısına kadar anlattığı bir tek o vardı zaten. Onu kaybedemezdi. Bu dostluk ikisi için de çok önemliydi... “Bana bak âşık falan değilsin di mi o kadar büyük senden...” “Hayır, lan saçmalama... Öyle şey olur mu?.. Bir tür terapi bu . Hem benim hala kime âşık olduğumu bilmiyor musun? “ “Aptal... Bıraktı oğlum o seni hala mı onu düşünüyorsun sen?.. Bravo sana... Bir de yarın okula gelmezsen çok pis yakarım canını... Tüm kampusu yığarım kapına dört kolluyla çıkartır gibi çıkartırım seni... “ “ İyi be tamam gelirim... Sabah bir yerde kahvaltı yapalım...” “Para bol galiba... IMF bu günlerde ödenek arttırmış sanki. Sürekli dışarı çıkmalar falan... “ “Hıı evet bizimkilerin durumu iyi bu aralar…” “Sevindim iyiymiş…” “Haydi, yarın görüşürüz bizim cafede…” “Dur lan kapatma işte konuşalım biraz daha…” “İyi bari oyun oynayalım…” “Aferin lan iyi fikir… Haydi, sen ayarla…” Tüm gece oyun oynayıp aynı takımdan olup oyundaki diğer tüm insanları vurdukları, militarist oyunlardan birini oynadılar... Artık ikisi de bilgisayarların üzerine yığılıp kalmak üzereyken (sabaha karşı 5 gibi) kapattılar bilgisayarları... Kapattıkları gibi de uyudular zaten... Birkaç saat sonra günü tekrar karşılayıp bu kez güzel bir gün geçmesini beraber dilemek üzere uyudular... Sabah 10 gibi uyandığında çok geç uyumanın da etkisiyle kendini hayli yorgun hissetti Erhan… Bugün uzun bir zaman sonra okula gidecek olmanın garipliğini hissetti. Okula gitmediği zamanlarda etrafındaki insanlar onun başına kötü bir şeyler geldiğini, ya da kendini kötü hissettiğini anlayabiliyorlardı… Duşa girmek için banyoya doğru yürüdü yatağa kalktıktan sonra hemen… Bugünün kesinlikle “eskilerden” arındırılmış, temiz bir gün olmasını istiyordu. Terk edilmişti, yalnızdı fakat çaresiz değildi. Bu yüzden bugün doğru düzgün bir gün olması gerekiyordu. Soyunmaya başladığında aynanın karşısına geçti. Perşembe günkü tartışmalar, Cuma günü birden evden çıkıp gitmesi hepsi gözünün önüne geldi. Tamam, Erhan şimdi duşa gireceksin, vücuduna değen su her zamanki gibi tüm kötü şeyleri üzerinden alıp götürecek… Bu cümleyi kendi kendine iki kere tekrarladıktan sonra duşa girdi. Vücuduna değen su hakikaten her şeyi silip atıyordu… Kırk beş kadar dakika sonra dışarıya çıktığında cep telefonunu eline aldı. Burak’ı arayıp nerede olduğunu sordu.Aldığı cevap tam beklediğiydi; “Uyuyakalmışım oğlum… Sen git cafeye yetişirim ben sana… Çayları da söyle benimki koyu olsun biraz uyanamayabilirim…”Güldüler. Sonra otobüs durağına doğru yürümeye başladı. Liseden beri çanta kullanmayı hiç sevmediği için kitap- defterlerini elinde taşırdı. Bugün de aynı şekilde hem eline aldığı romanı hem de not defteri ve bir tane ders kitabıyla yola çıkmıştı. I pod’unu cebinden çıkartıp kulaklıklarını taktı. Çalan şarkı sabaha uygundu. Slow gitarlarıyla, slow vokaliyle bir muse şarkısı; “invincible”. Mutlu gibi görünen ama kendini aldatılmış hisseden bir genç imajı üzerine çok kötü oturmuştu. Bu yüzden okuduğu kitap onu biraz kendine getirecekti. Gerilim türü romanları çok seviyordu. Yazarlar gerilimi yaratabiliyorlarsa bravo denilmeliydi onlara ona göre. Çünkü yazıyla gerilim yaratmak zor bir şeydi. Uzamaya yüz tutan saçlarını kitabın sayfasını değiştirmeden hemen önce karıştırdı. Bu arada cep telefonuna mesaj geldiğini cebinde titremesinden hissetti. Eline telefonu aldığında çok şaşırmıştı. Gelen mesaj Aylin’dendi; Günaydın. Bu sabah neden bilmem sana cep telefonundan ulaşabileceğimi düşündüm. Umarım kendini iyi hissedebiliyorsundur ve umarım mutlusundur… Doğru tespit diye geçirdi içinden. Cidden onu bu sabah ancak cep telefonundan bulabilirdi. Sahi bilgisayarını niye yanına almamıştı? Ah salak kafa… Neyse… Mesaj yazmak için “cevap yaz” seçeneğini seçti. Şimdi karşısında doldurulmayı bekleyen bir mesaj vardı. Evet, doğru düşünmüşsün çünkü bugün okula gidiyorum. Yoldayım şimdi. Arkadaşımla kahvaltı yapacağız önce. Sonra okula gideriz. Özlemiştir belki okul beni… Mesajı yazdıktan sonra hemen kitaba daldı. Kitaptan sadece bir kere başını kaldırdı ve onda da inmesi gereken duraktan sadece bir durak gerideydi. Kitabı kapattı. İnmek için biraz daha zamanı varken farklı bir şarkı dinleme isteği geldi içine birden. Ipodunu eline alıp şarkı değiştirdi. Sonra ayağa kalktı, otobüsten indi. Hep gittikleri cafeye doğru yürümeye başladı. Çok kısa bir mesafede olan cafeye varmadan önce gazete bayiisinden bir gazete bir de geçen hafta almayı unuttuğu Uykusuz dergisini aldı. Nasıl alabilirdi ki zaten? O moral bozukluğu ve o kafa karışıklığı içerisinde yemeyi, içmeyi bile unutabilirdi. Cafeye girdiğinde garson ona gülümseyerek selam verdi. Cam kenarındaki masaya oturdu. Bruak gelirse buradan görmesi daha kolaydı bir de cam kenarında oturmayı hep severdi zaten. Garsonu çağırıp bir nescafe (az sütlü, az şekerli) istedi. Garson nescafesini getirmeden gazeteyi okumaya başladı. Gündem karışıktı, gazetenin aşağı yukarı her haberi manşet olabilecek nitelikteydi. Bugünlerde onu kaygılandıracak en son şey siyaset olabilirdi. Siyasetten önce bir çok konu vardı onu düşündüren yalnızlık gibi, Aylin gibi ve daha bir sürü şey gibi. Bu arada nescafesi geldi. Her zaman okuduğu köşe yazarını okuyordu bir yandan, bir yandan da nescafesinden ufak yudumlar alıyordu. Burak'tan bir mesaj geldi; Gelmek üzereyim. Sen vardın değil mi cafeye? Mesajlara cevap yazmaktan bıkmış gibi bir ifade takınarak suratına, cevap yazdı: Evet... Tam “gönder” tuşuna basacakken bir gürültü koptu. Cam kırıldı, masa devrildi, Erhan kendini yere attı. Sonrası bulanık ve dumanlı... -IV- Aylin mesajlarına neden cevabın gelmediğini merak ediyordu. Evden çıkmadan kahvaltısına eşlik etmek için portakal suyu sıkıyordu. Televizyonda tam o anda bir haber gördü. Haberde hastaneye kaldırılanların isimleri ve yatırıldıkları hastaneler veriliyordu Bu... Bomba... Nerede?.. Cafe... Kampus... Erhan... Eline Erhan'ın ona dün gece verdiği defteri de yanına alıp yola çıktı. Arabasına bindi. Sanki direksiyonda başka birisi oturuyormuş da Aylin diğer koltuktaymış gibi hissediyordu. İş yerinden izin almak için müdürünü aradı. Yalan uydurmak zorunda değildi. Bir akrabası şu bombalı saldırıda yaralanmıştı. Hastaneye gidiyordu. Müdürünm sesi birden değişmiş üzülmüştü. “Allah yardımcınız olsun” dedi. Aylin teşekkür etti ve telefonu kapattı. Hastaneye vardığında zaman kaybedip kaybetmediğiyle ilgili Hiçbir fikri yoktu. Kapıdan içeriye girdi. Resepsiyonist bayana “hastanın” adını soyadını söyledi. “Yoğun bakımda hanımefendi. İkinci kata çıkın orada bir arkadaşı daha var.“ *** Dıt...Dıt... Dıt... Dıt... Erhan adını bir türlü getiremediği şu aletini sesini duyuor, gözünü açamıyor, konuşamıyor anlatamıyordu. Ağrı hissedip hissetmediğinin farkında değildi. Odadaki konuşmaları da duyuyordu. Doktorlar garip terimlerden garip kelimelerde oluşan cümleler kuruyordu. Hiç birini ciddiye almamaya karar verdi. Tam o anda Aylin'in sesini duydu. Dün hayatının en güzel gününü de, bugün hayatın kıyısındayken geçirdiği şu zamanlarda da yanında olan kadın... Şimdi de buradaydı. Nasıl öğrenmişti? Bir Tanrıça olabilir miydi bu kadın? Her yerde istediği her an olabilen biri? Gerçekten istediği her an her yerde olabiliyorsa bu onu sevdiği anlamına da gelebilirdi... Bütün bunları düşünürken Aylin'in hemen ardından Burak'ın sesini duydu. Yazık. Kendini suçlu hissediyor gibiydi. Ama ne gerek vardı ki böyle bir şeye... Onun suçlu hissetmesine gerek yoktu çünkü Erhan nasıl olsa o saatlerde o cafede olacaktı. Bu olay için kendini suçlu hissetmesi gerekenlerin de hissetmeyeceği kesindi zaten... “Nasıl hissediyor?” bu Burak'ın sürekli sorgulayan tavırla sorduğu sorulardan biriydi. “Bilemeyiz... Şu an size ne durumda olduğuyla ilgili bile hiçbir şey söyleyemem çünkü bununla ilgili bile her doktor farklı bir şey söyler ve ben ne umudunuzu kırmak isterim ne de gereksiz yere umut vermeyi...” doktor ilk defa tamamı anlaşılır kelimelerden cümleler kurmuştu... “Yanında kalmak isterseniz kalabilirsiniz bununla ilgili bir kısıtlama yapmıyorum. Onun iyileşmesi için ruhsal yardıma da ihtiyacı var. Konuşun onunla.” “Peki doktor bey...” 'Peki' deme Aylin sen! 'peki' deme... Ne kadar yakışsa da bu kelimeyi kullanma... Başından boyun eğme kinseye Aylin... Yakışmıyor sana... Babasının sesini duydu; “Oğlum...” Yatağın yan tarafına oturduğunu hissetti. “Baba...sen?” “Evet oğlum ben... Senden özür dilemeye geldim...” “Fazla geç değil mi?.” “Bekleyemedim Erhan...Yapma oğlum... Pes etme.. ” “Neyin pes etmesi baba... Hem bak belki ölüm bana iyi gelir... Belki pişman olacak senden başka bir sürü insan vardır...” “Yapma oğlum... “ “Bitti baba artık... Benim yaşamam için tek ihtimal Aylin olabilirdi... “ “Neden olmasına izin vermiyorsun oğlum?.. Seni sevdiği yüzünden belli...” “Bu olmayacak bir ilişki baba. Yürüyemeyecek bir ilişki. Ne bana ne de ona uyar bu. Ben bitiyorum... Annemi üzme baba. Üzme onu...” “Erhan...” “Güle güle baba.” -V- Dıt...dıt...dıt...dıt...dıt...dıt....dııt... “hastayı kaybediyoruz doktor bey...” “Elektroşok?” “Geldi...” “yüz yirmi verin...” Dıpts... “yüz elli...” Dıpts... “İki yüz verin...” Dıpts... Burnuna son gelen koku deniz kokusuydu, duyduğu son ses doktorunkiydi, sevdiği son kadın Aylin'di ve yüz yüze görüştüğü son kişi de Aylin'di... Beni cennete almayacaklar anne... *** Aylin defteri eline aldı. Bu defteri açmak için geç kaldığını hissediyordu. Ruhu dünyada olmayan birinin belki de ona bıraktığı tek somut varlıktı. İçindeki yazıları Burak'la birlikte okudular. Burak defteri bu defterin asıl sahibine yani Ceyda'ya götürmeyi teklif etti. Aylin kabul etti. Beraber defteri Ceyda'ya götürdüler. Ceyda defterin asıl sahibinin kendisi olamayacağını, onu çok üzdüğünü, bu defterin Burak ve Aylin'de kalması gerektiğini Hiçbir şekilde Erhan'ı ve ondan kalacak herhangi bir şeyi hak etmediğini söyledi... Aylin ve Burak, Ceyda'nın evinden çıkarken üzgündüler. Ellerinde bir ölünün defteri vardı. “Sence babasını neden sayıklamıştır?” “Bilemiyorum... Babasının ona karşı suçlu hissetmesi gerektiği kesin... Belki rüyasında ondan özür dilediğini görmüştür...” “En mantıklı açıklaması bu...” Birkaç saat sonra Erhan'ın izi sadece bir mezar taşıydı. Bir de spiralli bir defter. ---Son--- no-reply@mixxt.net (andaç üzel) Sat, 30 May 2009 12:28:00 +0200 http://karaklm.com/networks/blog/post.andarock:25 http://karaklm.com/networks/blog/post.andarock:25 BİR YALNIZ VE YALNIZLIĞININ TESCİLLENDİĞİ BİR GÜN DAHA “Rüyalarımız bir ikinci hayattır.” Gerard de Nerval Geceleyin yürümeyi severim...Gençlikten olsa gerek!Gece dışardaysan özgürsündür, özgürsen mutlusundur, mutluysan karizmatiksindir, karizmatiksen şusundur, oysan busundur falan filan işte... Aslında alakası yoktur değil mi? O gece de kulağımda kulaklıklar, üzerimde mont, şakır şakır yağan yağmurun gözlüğümü sırılıklam edip görüş mesafemi ve becerimi eksilere düşürmesinden dolayı otobüs durağını ve binmem gereken otobüsü bulamıyor ve bi türlü olmam gereken yere varamıyordum... Artık üzerimdeki kot pantolon da sırılsıklam olmuştu ki Metro işletmesinin o “güzel” amblemini gördüm... Başarmıştım!O tarafa doğru yürüyecek metro durağının hemen karşısındaki duraktan otobüsüme binecektim... Plan buydu... aksilik de olmamıştı... Hayatımın en acayip günlerinden birini az önce alkol tükettiğim mekanda ve bu otobüs durağının bulunduğu malum şehrin malum göbek semtinde otobüsüme binmek için koşuştururken bitiriyorum... Burada kalacak hepsi... Hiç bir anı benimle birlikte gelmeyecek biliyorum...Çünkü zaten hep böyle olur... Biz gözlüklü yaratıkların soğuk bir mekandan sıcak bir mekana girdiği anda görüşü buhar olur uçar gider... Benim gibi gözlüğe aşırı muhtaç adamlar için bu çok sinir edicidir...Çünkü asla kendiliğinden uçup gitmez bu buhar... Otobüse bindiğimde de aynı şeyi yaşadım... Sinir bozukluğu işte... Parmağınla silersin iki saniye sonra tekrar belirir, sonra tekrar! Bitmez bu yani... Neyse geçip cam kenarı bir yer bulabilmenin rahatlığıyla attım kendimi koltuğa. “Attım”diyorum çünkü pek de yavaş ve sağlam bir şekilde oturabildiğim söylenemez... Gözlüğü çıkartıp parmaklarımın arasında bir iki çevirdim camlarını....Oh be yavaş yavaş kayboluyordu buhar...Kaybolduktan sonra taktım gözlüğümü. Bu garip oturuş şeklimden olsa gerek yanıma uzun süre biri gelmedi... Sanırım çaresiz olan kırklı yaşlarında bir adam oturdu yanıma sonunda... Dizimi kaldırıp gövdeme doğru çekip, başımı cama yasladım(mutsuz ergen tribinden değil,yorgunluktan)...Başım ağrıyordu. İki bira, votka ve yağan yağmur yüzünden olsa gerek acayip bir şekilde başım ağrıyordu. Müzik dinleyemedim, çantanın içinden kitabımı bile çıkartamadım. Çok başım ağrıyordu. Hoşlandığım kişi artık beni yok sayıyordu... Bir “selam” dışında en ufak konuşma bile olmadı aramızda. Zannediyorum önemsizdim onun için... Boşverdim. Güzel şeyler düşünmeye çalıştım... Ne olabilirdi ki güzel? Yoktu ki Hiç güzel bir şey ve değildi ki Hiçbir şey güzel... Etrafa baktım. Bu iki katlı otobüs mü güzeldi? Yoksa şu çaprazımda oturan kız mı? Bu şehir güzel mi? Hiç biri değil ki? Ne o zaman? Ne güzelmiş ki? Şu ana kadar Hiçbir şeye bu kadar olumsuz bakmamışlığın verdiği tedirginlikle bir garipsedim kendimi... Portatif müzik çalarımı cebimden çıkartıp “Opeth” klasörünü açtım... Dünyaya sövdüm... Sövdükçe büyüdüm... Büyüdükçe brutalleşti şarkı. Şarkılaştıkça büyüdü içim... Doldum doldurdum iyice kendimi... Nefret ettim herşeyden... Uyuyakalmışım... Cep telefonumun çalışıyla uyandım... Cebimde titriyordu. Durumu kavramam Birkaç saniye sürdü... Açtım annemmiş; ne zaman geleceğimi, nerede olduğumu sordu. Koordinatlarımı verip tahmini bir ulaşım süresi de ekledim. Durumu anlamış olacak ne kadar içtiğimi sordu, “az” dedim halbuki ilk defa bu kadar içiyordum...Yani miktar olarak çokluk belirtmese de karıştırma anlamında çok abarttığımı farkediyordum çünkü... Acayiptir bu yılın son günlerinden birinde ertesi gün okula gidecek olma ihtimali birden tatlı geldi... Kafa dağıtmak rolü üstün gibi geliyor bana okulun. Ders dinlediğimden de değil hani... Zaten neyi önemsiyorum ki? Baksanıza otobüse binerken nasıl bir bunalım tavır içerisindeydim; şimdi neyim? Sahi neyim? Otobüsten herhangi biri bana bakıyor mu diye şöyle bir göz attım etrafa herkes kendi halindeydi. Bir çift konuşuyordu yandaki iki koltukta; çaprazımda suratının belli bir bölümünü görebildiğim benim yaşlarımda bir kız oturuyordu (kulaklıkları ve elindeki kitap ilk bakışımda dikkatimi çekmemişti...ne okuyordu acaba merak ettim şimdi)...Önümde yüzlerini göremediğim iki bay futbol muhabbeti yapıyorlardı. Bunlarda hiç birisi de benimle ilgilenme potansiyeline sahip değillerdi. Bu yüzden birazcık daha açtım müziğin sesini. Hiç kimse rahatsızlık belirtmedi. Eve çok yaklaştığımı farkettiğimde gülümsedim. Nezih otobüs yolculuklarını severim de bugün Hiçbir şey kaldıracak durumda değilim. Müzik bana yetiyordu işte... İki katlı otobüsteysem heyecanlı biri olduğum için bir durak önceden hazırlanırım alt kata inmek için. Rahatsız adamım işte. Bir durak sonra da insem eve ulaşmak kolay olacak ama böyleyim ben. Özellikle bu otobüslerde. Merdiveni inmek çıkmaktan daha zormuş... Şimdi farkettim bunu da... Ayakta durdukça alkolün kanıma karıştığını hissediyorum. Bu duygu beni bir garip hissettiriyor. Zaten ben kendimi çoğu zaman bir garip hissetmez miyim? İndim otobüsten. Belli bir mesafe boyunca yürümem gerekecek şimdi. Annemi arıyorum istedikleri Bir şey var mı, diye. “Yok” olması beni sevindiriyor elbette çünkü markete gidebilecek kadar kendime güvenemiyorum. Eve doğru yürürken arkamdan vuran sokak lambasının etkisiyle gölgemi görüyorum. Hafif sola eğik, güçlü, kendini bilen gölgem... Beni benden iyi saklıyor... Beni benden iyi koruyor... Karşıya geçiyorum ve tam geçerken bir su birikintisinin içine dalıyorum. “Şap” diye tüm suyunu üxerime boca ediyor bu birikinti... Sayıp sövüyorum... Pantolonum ve su geçirmeye elverişli siyah Converse'im suyu bir anda içeri çekiyor... Al işte... Hiçbir şey iyi gitmez mi insan hayatında Tanrım?! Gitmiyor işte! Sitenin giriş kapısından geçerken güvenlik görevlisine gülümsüyorum. O da başıyla selam veriyor. Apartmana giriyorum. Bizim sitenin köpeklerinden birisi paspasta uyuyakalmış. Üzerinden atlıyorum, ruhu duymuyor. Asansörü çağırıyorum. Geliyor. İçine girip üçüncü kata basıyorum. Aynada kendime bakıyorum yukarı çıkarken. Üstümü başımı biraz düzeltiyorum. Duruyor asansör. İniyorum ve kapıya anahtarı takıyorum. İçerde anahtar olduğundan açılmıyor kapı. Zili çalıyorum. Annem açıyor. Beni bu halde görmeyi beklemiyor olmalı; “ne oldu sana?” diye soruyor. “hiiç” “buluşamadın mı arkadaşlarınla?moralin bozuk gibi...” “yok be anne buluştuk işte...” “bir şey mi oldu oğlum?” “yok anne...” Sabrımı zorladığını surat ifademden çözmüş olacak; “peki” diyor,arkasını dönüyor. “Açım” diyorum “balık var hazırladım balkon masasında, salata da var...” “Tamam sağol” Balkona geçmeden anneanneme selam vermek için salona geçiyorum. Her zamanki üçlü koltuğun cam kenarındaki köşesine oturup ayaklarını uzatmış. “hoşgeldin oğlum...nasıldı günün?çok yağmur yağıyor mu?”diye peşpeşe soruyor. “gün iyiydi de yağmur bi saniye durmadı anneanne...İstiklal'de rahat rahat gezemedik bile sürekli kapalı alandaydık. Bir gün beraber gezelim özledim seninle oraları gezmeyi...” diyorum... “eh oğlum ayaklarım çok ağrıyor ama bakarız.” diyor. Önceden çok gezerdik anneannemle. Cihangir'de oturuyordu. Biz Anadolu Yakası'nda otururken onun yanına geliyorduk.Ablam, ben, anneannem tüm günü İstiklal Caddesi'nde geçiriyorduk... İnci'de profiterol yiyorduk, tiyatroya, sinemaya gidiyorduk. Sonra teyzemin şimdi kapalı olan reklam ajansına gidiyorduk. Hayatımda ilk bilgisayarla tanışmam da o zamandır... Daha dört-beş yaşımda falanımdır en fazla işte... Machintosh bir bilgisayar vardı. Şimdi olsa Mac yöneticileri bile müzeye koyar. Onda teyzem bana bir Türkiye haritası puzzle oyunu açıyordu. Onu oynuyordum.Tek yerleştirebildiğim yer İstanbul olurdu. Aşıktım bu şehre o zamanlar. Şimdi yara aldıkça bu şehirden de soğur oldum. Bunları uzun uzun düşündükten sonra salondan balkona geçiyorum. Bir bardak kola dolduruyorum. Balık... Hem açım hem canım istemiyor. Bari midem mutlu olsun diye yiyorum. Annem geliyor yanıma; “çok içmişsin...” “çok değil be annem...” “aklında ne var senin?” “gereksizmiş anne...uçtu gitti işte. İstiklal hala aynı biliyor musun? Çok yağmur yağıyor o taraflarda. Yalnız o kadar dükkan,eski bina, arasında yağmurdan ıslanmak istemeyen insanlar falan öyle hoş görünüyordu ki. Özlemişim oraları. Gerçi en son ne zaman gittim ki... Bir ay olmuştur en fazla. Ama orayı yağmurla görmek öyle hoşuma gidiyor ki.” “Konuyu dağıttın ama boşver. Anlatmak istemiyorsan bir şey diyemem oğlum... 16-17 yaşındasın artık. Zorlayamam seni...” “Cansın...” Biraz yiyorum. Annemle konuşmaya devam ediyoruz. Gittiğimiz yerleri anlatıyorum. Güvensin biraz ortama diye ballandırıyorum biraz da... Sonra doyduğumu hissediyorum. Masayı kaldırıp içeri geçiyorum. “Ne içtin oğlum?” diyor anneannem. İçeceğimi zaten biliyordu. Dünden beri dikkatli ol içeceğini aldığın kişiye diyor. Ne olacak ki? Garsondan alıyorsun işte? Hem neyin dikkati?Nasıl haberim olacak ki başıma bir şey gelecekse? Evhamın bu kadarı... “Bir votka içtim anneanne...”diyorum. Cümlenin sonu yorgunluk belirtir gibi kısıklaşıyor. Sonra sıra anneanneme geçiyor. Bu yaştaki çocukların içtikleri alkolle ilgili büyük bir paragraf açıyor. İlk önce itiraz edecek oluyorum.Ama onun bunu monolog halinde devam ettirme isteğini farkediyorum.Bitiriyor cümlelerini. “duşa gireceğim” diyorum.İtiraz yok... Ses de yok. Bir tek televizyon cevap veriyor bana... “Ay bilmiyorum...Senin için mavi açmayı çok istiyorum ama yani emin değilim...” Banyoya yürüyorum.Arkamdan benimle ilgili konuştuklarını duyuyorum. “Neyi var ki?”diyor anneannem. “Bilmiyorum ama üstüne gitmeyeceğim. Tehlikeli zamanları biraz rahat bırakmam lazım. Sen de sorma.”diyor annem. “Olur...”diyor.Bundan sonrasını duyamayıp banyonun kapısını kapatıyorum. Benim için endişeleniyorlar mı acaba? Zannediyorum biraz...Evet endişeleniyorlar. Gülümseyerek çıktığı eve mutsuz dönüyor çocukları ve acayip derecede alkollü olduğunu belli ediyor her halinden. Ben de oğlum bu halde olsa endişelenirdim herhalde... Televizyondan alkış seslerinin yükseldiğini duyuyorum.Tebrik eden birileri var... Üzerimi çıkartıp duşa giriyorum.Girmeden önce biraz kendime bakıyorum aynada. Göz altları simsiyah, yorgun, daha şimdiden yaşlı bir yüz. Duşakabine giriyorum. Suyun sıcak dudaklarını vücuduma sürtüşü hoşuma gidiyor. Saçlarımı üç defa yıkıyorum. Vücudumu da... Sürekli suyu yüzüme, başıma tutuyorum. “kirli” su küvete aktıkça bendeki her şeyi alıp götürüyor. Mutsuzluğu, yorgunluğu, yalnızlığı...Alkol hariç...Çıkıyorum sonra duştan. Bornozu üzerime geçirmeden hemen önce vücudumdan damlayan su damlacıklarının banyo zemini üzerine düşerkenki yarattığı “şıp”lara odaklanıyorum... şıp... şıp... şıp... Su bana dinginliği geri veriyor. Üzerimde birkaç parça kalan yorgunluğu ve mutsuzluğu da bu damlacıklar atıyor. İyi hissediyorum. İyiyim... Üzerimi değiştirmek için odama geçiyorum. Bilgisayarı açıyorum. Bu kadar dinginlik bana fazla tabii. Slayer açıyorum. Angel Of Death, Mandotory Suicide... En sevdiklerimi hepsini kükrüyor babalar. Bana bağırıyor gibiler... Gitarlar bana çalınıyor gibi. Davula vurulan her baget benim için gibi. Biralarını benim için kaldırıyorlar. Üzeirimi değiştiriyorum. Yarın okul var... Zor değil ama var... Uyanmak? Erken uyanmak? Bu beni benden alıyor... Odamda sakladığım son birayı içiyorum. Arka balkondaki buzdolabından yeni çıkartmıştım. Hızlı içiyorum bu seferkini. Bilgisayarın hoparlöründen Slayer geliyor. Güçlü, kendinden emin babalar beni bana çağırıyor... Kendime geliyorum. Biranın dibini görünce kendim oluyorum. Bitiriyorum bu berbat günü... Bitiriyorum bu geceyi... Bira kutusunu kitaplığın arkasına saklıyorum. Sabah kalkınca çantanın içine atıp sonra da çöp kutusuna bırakmak için... Biliyorum annem gece gelip çantamı karıştıracak herhangi bir suç unsuru arayacak çünkü. En çok sigara konusunda endişeleniyor benden ama içmediğimi de biliyor. Odadan hiç çıkmıyorum bir daha.Uyuyakalıyorum sabaha kadar... Telefonun alarmı ertesi günün sabahını çalıncaya kadar derin bir uyku çekmek üzere uyuyakalıyorum... no-reply@mixxt.net (andaç üzel) Sat, 30 May 2009 12:25:00 +0200 http://karaklm.com/networks/blog/post.andarock:24 http://karaklm.com/networks/blog/post.andarock:24 tecavüz TECAVÜZ Hakan Kurşun'a dönüyor, ve duruyoruz... elektronik devrelerden oluştuğunu, sandığımız beynimiz yine aynı elektronik devrelerin birleşimleri tarafından, tecavüzlere uğruyor... hiçbirimizde, tepki yok... Birbirimize gereksiz, “sevimli” bebek resimleri gönderiyor; iyi dilekler içeren mailler alıyoruz... ve böyle devam ediyoruz hayata.... tepki vermemek normal... mutluyuz halimizden... tecavüz kaçınılmazsa zevk almak gerek çünkü!.. 08.01.09 23:41 dip not: Hakan Kurşun'un “Kütle” albümünü dinlerken onun için aklıma gelen satırların birleşmesidir... no-reply@mixxt.net (andaç üzel) Sat, 14 Mar 2009 10:59:00 +0100 http://karaklm.com/networks/blog/post.andarock:23 http://karaklm.com/networks/blog/post.andarock:23 Romanın en heyecanlı yeri Kadınla adam bir gün dolaşıyormuş dostlarından barlara.... Kadınla adam bir gün konuşuyorlarmış... Desteksiz atıyor, sürekli yalan söylüyor, birbirinin yalanını yalanlıyorlarmış... Kadınla adam bir gün sevmediklerini anlamış... terketmiş kadın evi, diş fırçasını ve kocasını... Adamla diş fırçası bir gün kadının gidişini kutluyorlarmış... Çok kullanılmış ikisi de... Öyle diyorlarmış Kadınla bavulu o gün evden gidişlerini kutluyorlarmış... Çok kullanılmış ikisi de... Öyle diyorlarmış... ANDAÇ ÜZEL 05.01.2009 18:21 no-reply@mixxt.net (andaç üzel) Sat, 14 Mar 2009 10:57:00 +0100 http://karaklm.com/networks/blog/post.andarock:22 http://karaklm.com/networks/blog/post.andarock:22 Önünde Yalanlarla kuruyoruz birbirimize barajları saatleri dokuza ayarlayıp uyuyoruz kurduğumuz barajların önünde... ve önünde... ve önünde sayıklıyoruz... Yine aynı barajların... “bana yalan söylediniz” diye... Ve yine uyuyoruz... Birbirimize uyukluyoruz... Birbirimize uyuyoruz... 08.01.2009 20:47 no-reply@mixxt.net (andaç üzel) Sat, 14 Mar 2009 10:55:00 +0100 http://karaklm.com/networks/blog/post.andarock:21 http://karaklm.com/networks/blog/post.andarock:21 Kilit işaret Noktalama işaretlerinden yoksun yaşıyoruz onları tükettikçe noktalanıyoruz onları koydukça cümlelere noktalardan oluştuğumuzu farkediyoruz Her nokta sonsuzsa her virgül kuyruklu sonsuz -- 01.02.09 23:50 no-reply@mixxt.net (andaç üzel) Sat, 14 Mar 2009 10:24:00 +0100 http://karaklm.com/networks/blog/post.andarock:20 http://karaklm.com/networks/blog/post.andarock:20 ketum Bana her şeyini söyle... Herşeyini anlat... Seviştiklerini, sevdiklerini beni aldattıklarını, bana nefretini herşeyini işte... Kus bana içinde olan herşeyi.... Kus ki öleyim şuracıkta! Kirli kusmuklarının arasında boğulayım! no-reply@mixxt.net (andaç üzel) Sat, 14 Mar 2009 10:21:00 +0100 http://karaklm.com/networks/blog/post.andarock:19 http://karaklm.com/networks/blog/post.andarock:19 Is... Islaklıkların hiçbirisi sevişmelerden değil... Ve nemli öpüşlerin hiçbirisi aşktan değil... Toprak kapatılmayacak üstümüze sen ve ben ölünceye dek, ilk sevişmemizi kutlayıncaya dek... ...Ve küflü dünyanın isli kokusuyla birlikte kendimizi ateşlerin içine atıp, sevişinceye kadar; bu ıslaklıklar sevişmeden değil... bu aşklar ıslaklıktan değil... bu insanlar dünyadan değil... bu kanlar senden değil... ANDAÇ ÜZEL 04.01.2009 12:23 no-reply@mixxt.net (andaç üzel) Sat, 14 Mar 2009 10:20:00 +0100 http://karaklm.com/networks/blog/post.andarock:18 http://karaklm.com/networks/blog/post.andarock:18 “İNTİHAR EDEN”E YAZILIR; ŞİİRDİR Yanmak için erken be Kurt! Zamanla sönüşler için de... Ölmek için erken be Kurt! Gel bir şarkı daha.. Son bir şarkı daha dinle! Belki bir umut olur Sana da Bize de Karamsar diğerlerine de... 06.02.2009 21:16 no-reply@mixxt.net (andaç üzel) Sat, 14 Mar 2009 10:19:00 +0100 http://karaklm.com/networks/blog/post.andarock:17 http://karaklm.com/networks/blog/post.andarock:17 İnançlı Aşık Bana günahlarınla gel tedavisi olmayan kuru günahlarınla. Saf ateşi çağıran cehennem ateşinle gel... Böyle sev beni... Ateş gibi. Anlat bana tüm yalnızlığımızı. Günahların aleti olalım... Şeytana tapındığımızı sansınlar; biz, onlardan daha fazla Tanrı'ya tapalım... 05.02.2009 no-reply@mixxt.net (andaç üzel) Sat, 14 Mar 2009 10:18:00 +0100 http://karaklm.com/networks/blog/post.andarock:16 http://karaklm.com/networks/blog/post.andarock:16 Doğurmak Doğuşumuzla beraber büyütüyorlar ya bizi... İşte onun gibi biz de içimizdeki doğurganı büyütüyoruz... Böylece anlıyoruz ki aslında biz doğurmak, bir nesil daha fazla insan oluşturabilmek için doğmuşuz... Sonra bu özelliği keşfetmeye başlayınca daha bir büyüyoruz... Büyütüyoruz içimizdeki Doğurganı... 06.02.2009 21:04 no-reply@mixxt.net (andaç üzel) Sat, 14 Mar 2009 10:17:00 +0100 http://karaklm.com/networks/blog/post.andarock:15 http://karaklm.com/networks/blog/post.andarock:15 devşiir kendim'e Sar beni yalnızlığım: çıplak ellerinle dokun da vücuduma; vücudumla seviş bir el daha... Sonra git! Siktir olup git... Elime değebilecek bir el bulmalıyım... Tam burada kollarımın arasında duracak birini bulup; ben de onu sarmalıyım... 05.02.2009 19:22 no-reply@mixxt.net (andaç üzel) Sat, 14 Mar 2009 10:14:00 +0100 http://karaklm.com/networks/blog/post.andarock:14 http://karaklm.com/networks/blog/post.andarock:14 Bİlet BİLET Dipten gelen seslerle ölüşünü kutluyoruz... Ve kıymetlilerinle gömüyoruz seni... Kıymetlilerini sen seçeceksin... Tüyleri diken diken bir kedi mi? Yoksa saçma şeyler yazdığın o siyah ajanda mı? ...Ben? Ben, neresindeyim bu hikayenin? Ben, kirlerini bir çırpıda temizleyen suyun oluyorum ve intihara hazırlanırken ki yüz ifaden... Kıymetlilerinle gömüyoruz seni... Biz yer üstünde ölüşünü kutluyoruz... Sen yer altında solucanlara yem oluyorsun... Solucanların dipten gelen ağız şapırtılarıyla; ölümünü kutluyoruz.... 08.01.2009 12:23 Andaç Üzel no-reply@mixxt.net (andaç üzel) Sun, 11 Jan 2009 15:21:00 +0100 http://karaklm.com/networks/blog/post.andarock:13 http://karaklm.com/networks/blog/post.andarock:13 TANIM Esmerdir ölüm... Kavruk tenli bir fahişe... Fahiş bedellerle kiralanan İnsanlara... Kurudur ölüm... Son üç gündür su değmeyen bir dudak gibi.... Sudan çok sigaranın değmiş bir dudaktır... Yanıktır ölüm... Sobaya ilk kez değdiriler parmak gibi... Köküne kadar acı kaplı... Dibine kadar ego tatmini tanrı'nın... Fahiş bedellerle kiralanan... İnsanlara... İnsanlara... --------------- 21 Kasım 2008 gecesi tam uykuya dalacakken akla gelen ilk satırların kağıda kaleme dökülmesi... no-reply@mixxt.net (andaç üzel) Sat, 22 Nov 2008 15:05:00 +0100 http://karaklm.com/networks/blog/post.andarock:11 http://karaklm.com/networks/blog/post.andarock:11