Kaç kere mutlu olmuşuzdur ki hayatta ?
Bir elin 5 parmagını geçermi saysak ?

Kaç kere mutlu olamamışızdır ?..

   ..

mutsuzluk; felakettir..
afettir açıkçası.
mutsuzluk;sel gibidir..
birden basar her tarafını,mahvolur hersey ve toparlanamaz..
..
mutsuzluk;tanrıya yakın olma derecesidir..
tanrıyla arama kimse giremez
tanrıyla aramda mutsuzluklarım var..

..Mutlu olamamak..

mutlu olamamak ise umuttur aslında..
Ve..
Her umut bir bekleyiştir..
Her bekleyiş de hüzünle sonlanabilir..
mutlu olamamak hüzünlü bir bekleyiştir açıkçası ..
mutlu olamamak; umut beslemektir..

Yaşam standartlarına uygundu bünyem.

Serin tene,nemli göz kapakları.

Hüviyetini kazandın,

Seviştik.

Tozlarımı kemirdi ağzın.

Geceleri sessizlikte,duyulurmuş sesin.

Ağaç kurdu.

Sert derin,durmadın.

Kemirdin.

Atıldım,

ahşaptan mobilyalara

gittin.

mazgallardan ince çizgilerle göründü ölümüm

tek  gözümde capcanlı ışığıyla son perde hayatımı yaşadım dün

son selamımı verdim  lügatımdaki  birkaç paçavradan ibaret vedamla

ve ben dün gittim burdan daha siyah daha gerçek diyarlara.

giderken gözlerimi kapattım tanıdıklara  rastlamamamak  için belki

tanrıya inanmayan bir adam gördüm ağzından çıkan son hıçkırığıyla

gözlerinde keskin bakışlarıyla ömür tükettikçe inanmadığı tanrıya bakıyordu

arıyordu gözleri  kısılmış küçülmüş kendi hapsettiği yerden çıkarıyordu kendi tanrısını belki

ve buldu belkide gözleri hiçbiryere bakmazken  gideceği yere  görüyordu

dün öldüm ya ben

kendi siyah fısıltımdan baktım daracık dünyaya

bugün gördüm beyaz günlerin ardını

bugün ...

Onları her zaman sen koyarsın dolaba.

Yalvarırım,dereotlarımı bul.

yeşilim çorbası yapacağım,seversin.
gel,dereotunu bul.

hiç soruyor musun kendine, bu kız
tek başına nasıl bulsun onları diye,
hiç soruyor musun terkederken,

ben gidersem,

bu çorbayı kime yapacak
evimin pasaklı acuzesi
diye.
*
hem ben,

sana geri dön demiyorum ki,
günlerdir korkudan açmadım buzdolabını,belki ikinci gözdedir.
sen gel,
sadece
dereotlarımızı bul,inan ki
kafidir.

Hepimiz bazen birileriyle o kadar yakınlaşırız ki;

Dostluğumuzu ya da kardeşliğimizi hiçbir şey engellemiyormuş gibi görünür...

Bizi ayıran küçücük bir köprü vardır, hepsi o kadar...

Ama tam sen bu köprüye adım atacakken sana şu soruyu sorsam:

“Bu köprüyü geçip bana gelir misin?...”

İşte o anda artık bunu istemeyiverirsin, sorumu tekrarlasam öylece suskun kalırsın...

O andan itibaren aramıza dağlar ve azgın nehirler girer, bizi ayıran ve birbirimize yabancılaştıran duvarlar bitiverir önümüzde ve bir araya gelmek istesek de artık yapamayız...

Ama o küçücük köprüyü düşündüğünde, sözcüklere sığmayacak kadar büyüyüverir gözünde; yutkunur ve şaşar kalırsın.. Ortak isteklerimiz esrikleşivermiştir birden. Ardına bakmak istesen de öylece çeker gidiverirsin. Beni incitmek istemesen de incitmiş olursun. Gitmek isteyene kal denmez. Hayatının akışına kapılıp hayatına kattığın insanlar sen de var olan hüznün ...