Düşsem de Eğilmem!

Kırdım kırmızı gülün dikenli sapını

Bu defa son dedim içimden kapıyı çekerken

Bu defa son…

Hayır dedim yıkıntıları aralarken

Hayır dedim kendimi bir yerlerde kayıp bırakmışken

Üzgünüm anlıyorum artık olanları

Üzgünüm biliyorum sonun nasıl yazıldığını

Tüm bu enerjinin ve kendine güvenin altında

Posası güzel bir çürük elmanın yattığını

Kırılmış olan kalplerin arasında kaybolmuş

İç çeken dudakların arasında son bulduğunu

Bulduğumu

Kapıyı çekerken bu defa bu kadar sert olma

Ben var gücümle sıvaları yıkarcasına arkandan onu kapayacağım

Belki beyaz bir çarşaf süslercesine

Belki bir bardak içkinin dibini görürcesine

Ama sen üzülme

Ben her zaman dudaklarımı ısırırdım ya

Kanı içime akıtırdım

Şimdi git ben gene hiç bir şey olmamış gibi başım dimdik yarınları kucaklayacağım.