Belli ki aynalara kusmuş benliğimiz

Gün doğarlen açığa çıkmaktan korkuyor

Belikli solmus renklerimiz

Yeniden canlanmayı beklıyor

Dökülmüş yapraklarmız boyun bukerken

Yerin 7 kat dibinden

Yıkılmış hayallerimiz güLümsüyor…

Dökülen yapraklarla hayal kırıntıları karışıyor birbirine

Gündüz geceyi gece günüzü kovalarken

Sonra sessiz bir fırtına kopuyor

Sallantısız depremler sancılı kalbimde

Şafak ağarıyorken kalbim ağrıyor

DuruLuyorum saatLer iLerLedikçe

Düşünüyorum..

Seyretmeye kıyamadığımız o maviliğin

7 kat dibinde boğuluyorum!

Mustafa Küçük 22.04.2009 07:57

Sallantısız depremler sancılı kalbimde...
Yüreklerimiz M. Sevgili Yüreklerimiz...Nasılda ayakta duruyor bu depremlere inat...
Kutlarım.
merve doğan 22.04.2009 12:03

Pes etmemesi diLeğimLe..
Tesekkür ederim.
Fi Gen 22.04.2009 22:45

Oysa yitirmişliğin endişesinden uzak...

Seyretmeye kıyamadığım o mavinin...

Ortasında boğulmak...
boğulmak....
boğulmak...
taner şapsığ keskin 02.05.2009 01:27

ilk bölümde aklıma gelen:sonbahar ve sendeki izleri,gözlemleri,2. bölümde aynı anda birçok duygunun izi ve bunun yarattıkları,hissettirdikleri.. ve son : hem umut hem umutsuzluk,çelişkilerin çekiciliği,körlüğü.