nafile

Kır dizlerini ve otur başköşesine bir yağmurun

Şehrin çikmaz sokaklarını aşındırsın gözlerin

Çerçeveler parçala avuçlarında

Ve ölen çiçeklerine ağla terkedilmiş evlerin

Kağıt gemiler katla döktüğün sığ sulara

Bırak mora çalsın dalgalar

Gün döndükçe sararır kıyılarına vuranlar

Güneş yerini beğenmezken

Yıldızlarını döküyordur şimdi manzaran

Ellerimin yokluğunda üzerime titriyordur illa ki ellerin

      Nasıl da geç!

Bir çocugun ceplerini boşalt

Ve gök kuşaklarını azat et tüm misketlerin

Sök gündüzü alelacele andan

Dök güneşi

Gecesiyle kalsın soğuk ellerin.

Tanımadığım bir şairin

Bilmediğim bir şiirini dola dudaklarına, öp beni.

Kim bilir,

Gökkuşağı altında kaydırırsan yıldızları

Belki canlanır ölen renklerinden çiçeklerin.

Pınar Kocabay