KÜP ŞEKERİN TOZ ŞEKERE DÖNÜŞME HİKAYESİ

Yaşanılması zor olan bir kentin herhangi bir semtinde ,
Ufak bedenine inat devleşen umutlar büyüten bir kadın yaşarmış...

Bir aşk için yapılması gereken her fedakarlığı yaparmış yapmasına ama ,
Yine de sahip olamazmış istediklerine...

Iskartaya çıkmamış olan bir aşk öncesi küp şekerleri biriktirirmiş cebinde ,
Ve böyle özlem büyütürmüş uzak kaldığı sevgilisine...

Günlerden bir gün yine yolu terminale düşen bu kadın ,
Bir elinde küp şekeri diğer elinde mutluluğa bileti ,
Çıkagelmiş...

Sonrası ; hayal kırıklığı...

O kadar çok hırpalanmış ki kalbi , o kadar hızlı atmış ki ;
Cebinde biriktirdiği küp şekerleri ezilmiş önce , toz olmuş...
Sonra da demli akan gözlerinde şekerleri erimiş...

İşte ben o gün bugündür ;
Çayı şekersiz içerim...

----------------------------------------------------------------

"Gözyaşlarım ıslatmaya yetmiyor mu?" diyordu kadın ,
Yağmurun tesellisine inat...

Bir adamın soğukluğundan müzdarip yürüyordu ,
Kaldırımlar ıslak , gözleri nemli...

"Terminal yalnızlığı"nı barındırıyordu içinde ,
Şehirlerarası yolculuğu sevmesi , işte bu yüzdendi...

Küpleşen umutlarını tozlaştıran bu kadın ;
Gözyaşlarıyla eritmişti çok sevdiği şekeri...