Bütün çocuklarım ölü benim anne!...

Bütün çocuklarım ölü benim anne!...

Fahişe ruhum gebe kaldı, aşerdim ama aşerdiklerimi elde edemeyince düştü ceninlerim bir bir... Doğuramadığım bir bebek mezarlığı var okyanusun derinliklerinde...

Bütüm çocuklarım ölü benim anne!...

Okyanusun derinliklerinde bebeklerimi bulur dalgıçlar... Sanırlar ki zalim biri bu bebek mezarlığının katli olan kadın. Katlim katilim de benim anne. Benim canım daha çok yandı bebeklerimin yerine ölmeyi dilerken...

Bütün çocuklarım ölü benim anne!...

Nefes alamadan son buldu yaşamları... Çürüttüm onları da içimle beraber... Bir yırtıp açsalar gözükür izleri... Kokuşmuşluğun pis sureti...

Bütün çocuklarım ölü benim anne!...

Katliamlarda yitip giden mezar taşı olmayan, üzerlerinden geçip giden insanların farkında olmadıkları bir yerde gömüldüler. Kimse farketmedi benim gibi orada çürüdüklerini... Ben de bastım üzerlerine daha da derine itmek ister gibi...

Bütün çocuklarım ölü benim anne!...

Sarıp sarmaladım onları... Üşüdüklerini görsem de tepki vermedim. Bir sokak köpeğinden daha da aşağıydı belki de içimde var olmayan sevgi kırıntısı... Bu kırıntıyla beslemedim onları, aç bıraktım. Ölmelerini seyrettim. Son bir çırpınışcasına baktılar bana... Ben de baktım ama hiçbir şey yapmadım...

Bütün çocuklarım ölü benim anne!...

Hiç var olmayacaklar bu yüzden. Hiçbir zaman sevmeyecekler beni. Herkes sevebilir belki kızını ama onlar her zaman nefret edecekler benden...

Bütün çocuklarım ölü benim anne!...

Olmayacağım senin gibi. "Canım kızım" diye seviyorsun ya beni ben kimseyi böyle sevmeyeceğim anne...

Bütün çocuklarım ölü benim anne!...

Hiçbir zaman ellerinde çiçeklerle gelmeyecekler yanıma. "Anneciğim anneler kutlu olsun." diyerek... Gelecek olsalar bile ellerindeki çiçekler yüzleri gibi solgun olacak.

Bütün çocuklarım ölü benim anne!...

Dizlerinde ağlamaya geldim ben de bugün sana. "Anneler günün kutlu olsun annem." diyerek...

Bütün çocuklarım ölü benim anne!...