Küçücük bir köprü...

Hepimiz bazen birileriyle o kadar yakınlaşırız ki;

Dostluğumuzu ya da kardeşliğimizi hiçbir şey engellemiyormuş gibi görünür...

Bizi ayıran küçücük bir köprü vardır, hepsi o kadar...

Ama tam sen bu köprüye adım atacakken sana şu soruyu sorsam:

“Bu köprüyü geçip bana gelir misin?...”

İşte o anda artık bunu istemeyiverirsin, sorumu tekrarlasam öylece suskun kalırsın...

O andan itibaren aramıza dağlar ve azgın nehirler girer, bizi ayıran ve birbirimize yabancılaştıran duvarlar bitiverir önümüzde ve bir araya gelmek istesek de artık yapamayız...

Ama o küçücük köprüyü düşündüğünde, sözcüklere sığmayacak kadar büyüyüverir gözünde; yutkunur ve şaşar kalırsın.. Ortak isteklerimiz esrikleşivermiştir birden. Ardına bakmak istesen de öylece çeker gidiverirsin. Beni incitmek istemesen de incitmiş olursun. Gitmek isteyene kal denmez. Hayatının akışına kapılıp hayatına kattığın insanlar sen de var olan hüznün yansımasını hep bulurlar. Ve dersin ki gülümsemelerim bile ne kadar içten olursa olsun sahte bir izi var. İşte bir gün ne demek istediğimi anlayacaksın…