..umutçalan..

Ben acı satın alırım; göğsümde bak onca yara var..
Ben acı satın alırım; yitirilmiş umutlardan..*



Kendi ayakları üzerinde dengede durmaya çalışan küçük bir kız çocuğuydum..
Büyüdüm...
Üzerinde durmam gereken ayaklar değişti önce..Dengemi kaybettim..
Ardından çocuk ruhum terk etti beni.. Kendimi yok etmek istedim..
Yorgunluktan nefesim kesilinceye kadar koştum, gözlerim kapalı..
Durdum,hiç bilmediğim yerlerde, özgürüm sandım..
Gözlerimi açtım.. Başladığım noktadaymışım..

Ellerimi görünmez kafesimin, görünmez parmaklıklarına doladım..
Korunmaya muhtaç-mışım.. İnanmaya çalıştım..
Suyum vardı.. Yiyeceklerim hazırdı.. Rahatmışım..
Şikayet ediyormuşum.. Kaçmak istiyormuşum.. Nankörmüşüm..


Sonra ben, umutlarımı siyah poşetlere doldurdum..
Annemden öğrendiğim o, açılması imkansız olan düğümlerden attım bir tane..
Ağla-ya-mamanın boğazda bıraktığı düğümlere benzedi..
Yutkundum yutkundum, geçmedi..


Umutçalan köşeyi dönmek üzereydi kapıdan çıktığımda..
(Her gece geçerdi kapımızın önünden 'umutçalan' ve toplardı insanların sahipsiz bıraktığı 
umutlarını..)
Yine koşuyordum, karanlığın ışığıyla..
Yakaladım, tüm gücümle fırlattım umut dolu poşetlerimi, umut arabasına..   
Hediyem olsun dedim, tüm umut hırsızlarının anısına..
Eve gelip, düğümümün üstüne bir bardak soğuk su içtim..
Yutkundum.. Yutkundum.. Geçmedi..


Asfalt Dünya- Sakın