Kendi içimin
boşluğuna düşüyorum.
Yuvarlana yuvarlana
ama
olmaz ki böyle!

Doldur
şu boşluğu
aşk ile...

Pahalıya mal oluyor,
meşguliyeti biz olmadan
geçen dakikalar.

Sen geldikten sonra
kış hiç olmadı ki,
kar yolları kapamadı,
kazak giymedik.

Yağmur da
şöyle bir
uğrayıp geçti
sadece
el ele anlarımıza.

Şimşekler
bir tek
göz göze geldiğimizde
çaktı.

Ama
bahar dersen,
işte o
birden geldi.

Doğa uyandı.

Sonrası
tomurcuk
sonrası
çiçek
sonrası
belki yaz.

Belki...

Akrep saati sokunca,
ruha dönen tüm yelkovanlar
düşten/güçten düşüyor;
ateşle yaklaş!

Ne de güzel
kapsıyorsun beni.
Boş kümeliğim
siliniyor
tahtalardan.
Aitliğin
en güzel yerinde
bir kaç
alt kümemiz de olsun
yarına kalan...

Aynı şehirde
olmak bile
yetmezdinin
burukluğundayken,
aynı göğün altına
sığınmış olmak
ne kadar
teselli olur
hesapları yapılır
gece gündüz

gönder
bir bulut
cama
serenat yapsın

yoksa

dilden dökülen
"kader" denen sözcüğe
kallavi
bir küfür olacak
düpedüz

Ruh ihtilaliydi
sesinin kulağımda
ilk patlaması.
Şimdi
yokluğunda
ne dinlesem
intihal!

Tek bir el
oynanıyor
aşk,
beraberliğin
mümkünü yok!

Yürürüz;
güneş bana,
benim hayranlığım sana vurur!

Bu
sandığın gibi bir şiir değil
tam da sanmadığın gibi.

Bir anda
hani
köşeyi dönerken
karşına çıkıvermiş gibi.

Uykunun en güzel yerinde
camına atılan taş gibi.

Şarkı olup
aklından geçerken
sesini kapının diğer yanında
duymak gibi.

Aşk gibi...