Zaman olur ölürüm ben de

Kurşunlarımı tüketip beyaz yüzlere
Esrik bir suskunlukta kilitlenir alnım
Eksik bir nokta ardından.
Kara' ya vurur pak dalgalar, kirlenir aklım

Adımı temizlerken ceset torbalarından
Faili meçhul mevsimler dökülür parmak uçlarıma
Avuçlarımı kazar bir bakı gözün düştüğü yerden: yol ayrılır...
Ellerimi belime bağlar, atlarım sıcak evlerin
Pabuca hısım, yağmura hasım çatılarından
Fer, sıyrılır.

Gözlerini bıraksaydın mesela
Yeşilden sarıya döner gibi yaprak
Sözlerimde bir sonbahar: yalınayak.

Gözlerini!
Bıraksaydım mesela
Sarıyı yeşile böler gibi yaprak
Koca yıl üşümezdi
Ölmezdi bir çocuk kuru kuruya hıçkırıkları boğularak.

Oysa
Mevsim tek: susar-ak.
Yer-yüzünü aklar kalem: kırılır!

Avucuma gömülü kardan adamlar...

Zaman ölür olurum ben de.

Bir adam, sesinden habersiz bir şiir döküyordu

Kendisini izleyen kadının nefesine.

Ve o kadın,

Kendini bölüyordu kırdığı her seste

Suskunluklara gebe sitemler ekliyordu yamalı heybesine.

    Aksarken bir yağmur arka sokaklarında bu şehrin

    Ben sana gülemezsin demedim!

İzlerini okşuyordun soluk tenlerin

Renklerini döküyordu ışık gözlerinden

Aksine soyunuyordu su

Göğe kıvrılıyordu dudak

Üryan damlalar düşüyordu çekimine, yerlerin

Ve bir bebek y' aşamadan ölüyordu tutunduğu ben-imden

Yaslarken bir yağmur başinı kapalı camlarına bu şehrin

Parmak uçlarından kirleniyordu buğu, ne yazsam eğreti.

    Ben sana gülemezsin demedim!

    Bir daha,

    ...

Kır dizlerini ve otur başköşesine bir yağmurun

Şehrin çikmaz sokaklarını aşındırsın gözlerin

Çerçeveler parçala avuçlarında

Ve ölen çiçeklerine ağla terkedilmiş evlerin

Kağıt gemiler katla döktüğün sığ sulara

Bırak mora çalsın dalgalar

Gün döndükçe sararır kıyılarına vuranlar

Güneş yerini beğenmezken

Yıldızlarını döküyordur şimdi manzaran

Ellerimin yokluğunda üzerime titriyordur illa ki ellerin

      Nasıl da geç!

Bir çocugun ceplerini boşalt

Ve gök kuşaklarını azat et tüm misketlerin

Sök gündüzü alelacele andan

Dök güneşi

Gecesiyle kalsın soğuk ...