dalgalar kayalara o kadar sert vuruyordu ki

duyamıyorduk martıların çığlığını

hava parçalı bulutlu

stresi ruhumuza izdüşüm

sanki zaman bizi içinde hapsetmiş

kimse farketmiyor yokluğumuzu

birazdan hava kararacak

rüzgar artıracak ...

yüreğim paramparça

geçmişin gölgelerinde kayboldum

ararken kendimi

vazgeçtiğim bütün hayaller

mızrak olup deşiyor ...

gerçek aşk bulutların üstündeki

bir rüya kadar uzakken

masumiyetin bir an için bile olsa yaşanmışlığı

geçmişe olan bağlılığımızı günbegün

göstemiyor mu bize?

ve bu histeri gerçekliğin içinde

yeni bir aşk'ın varlığı mümkün mü?

gittikçe yalnızlaşıyorsun..

herkesin bize dönüştüğü şu küçük dünyada

ne yana baksan kendini görüyorsun

bir an diyorsun ki;

şu taşı kaldırsam altından umut çıkacak

fakat çamurdan başka birşey bulaşmıyor ellerine

ve yakınlarda bir su yok ...

beyaz, tertemiz bir sayfayı aralamak gibi
yeni bir hayata başlamak
başlarken her defasında kendinden vermek
poker masasında,
sabahın dördünde,
kendini öne sürmek..
kaybedecek ne kaldı ki?
bir yudum daha viski
bozmak istememek ...