her zaman sonucunu değiştirebileceğin şeyler adına üzül yada diren kafa yor çok falz anlam yükleke gerekmiyor hayata.zaten insan değilmi hayatın vermediklerini sanki sahipmmiş gibi kabullenip sonrada hayat vermeyince üzülen çalmasını bilmek gerek ...

herşey için bi fikir yürütebildinse hala umut var diyesim geliyo.yarına daha çok var..

hem bazen reddediş kabulden daha zevk vermez mi insana..

Hayatta her şey için bir fikir yürütebilmiş ben,

Bu sefer kilitleniyorum.
Bugün tek çıkarımım,
Bir olumsuzluk, reddediş...

...*o zaman daha kolay olurdu unutmak. tek birşeyi silip atarım da içimden, ömrümden; seni nasıl sökerim yüreğimden, herşeyinle işlemişken hücrelerime... intiharım olmaz mı unutmak, sen akarken damarlarımda. keşke yalnız tek bir şey için sevseydim seni. gülüşün, öpüşün ya da ne bileyim bir tek gözlerin için. sen sadece sen olduğun için bu kadar hesapsızca alamasaydın duyulabilecek bütün sevgileri. artık bilmiyorum sen olmadan sürdürmeyi yaşamı. kimdim, neydim unuttum, bulanık herşey... keşke yalnız tek bir şey için sevseydim seni... keşke...

-alıntı-

...*, bir anın büyüsüyle tutuşturulmuş ateşlerin etrafında dönüp dursam ve adını haykırabilseydim umursamadan kalabalığı ve gürültüyü. caddelerde sabah rüzgarları ile beraber koşuşturup, geceden kalan gazete parçalarını havalandırsaydım, bir yerlerinde senden bir iz bulabilmek adına. günlerde çimlerde yuvarlanıp yemyeşil olsaydım seninle birlikte, kaçmasaydım senden bunca acımasızca. içimde senden fazla, senden daha büyük bir sen olsun istemedim, salaklığıma yanıyorum şimdi. ilk iki vitesini bulamadığım bir otomobil misali hayatımı harekete geçirmeye çalışıyorum yokluğunda. keşke sadece yokluğun için sevseydim seni. en azından doya doya tadını çıkarırdım. yalnız bir özelliğine vurulup, durmaksızın o halinle ve o özelliğinle hatırlasaydım seni. olmadı, lanet olsun ki olmadı. her şey, her kavram seni anımsatıyor. sana ait olan her şeyi sevdim ben delicesine... keşke yalnız tek bir şey için sevseydim seni... keşke...

-alıntı-

ben hiç böylesini görmemiştim
vurdun kanıma girdin itirazım var
sımsıcak bir merhaba diyecektim
başımı usulca dizine koyacaktım
dört gün dört gece susacaktım
yağmur sönecekti yanacaktı
sameland seferden dönecekti
duvardaki saat duracaktı
kalbim kendiliğinden duracaktı
ben hiç böylesini görmemiştim
vurdun kanıma girdin itirazım var

emperyal otelinde bu sonbahar
bu camların nokta nokta hüznü
bu bizim berheva olmuşluğumuz
bir nokta bir hat kalmışlığımız
bu rezil bu çarşamba günü
intihar etmiş kötümser yapraklar
öksürüklü aksırıklı bu takvim
ben hiç böylesini görmemiştim
vurdun kanıma girdin itirazım var

sesleri liman sislerinde boğulur
gemiler yorgun ve uykuludur
sabahtır saat beş buçuktur
sen kollarımın arasındasın
onlar gibi değilsin sen başkasın
bu senin gözlerin gibisi yoktur
adamın rüyasına rüyasına sokulur
aklının içinde siyah bir vapur
kıvranır insaf nedir bilmez

otelin penceresinde duracaktın
şehri karanlıkta görecektin
karanlıkta yağmuru görecektin
saçların ıslanacak ıslanacaktı
kış geceleri gibi uzun uzun
tek damla gözyaşı dökmeksizin
maria dolores ağlayacaktı
istanbul'u yağmur tutacaktı
bütün bir gün iş arayacaktım
sana bir türkü getirecektim
kulaklarımız çınlayacaktı

emperyal oteli'nin resmini çektim
akşam saçaklarından damlıyordu
kapısında durmanı söylemiştim
yüzün zambaklara benziyordu
cumhuriyet bahçesi'nde insanlar geziyordu
tepebaşı'ndaki küçük yahudiler
asmalımesçit'teki rum kemancı
böyle rüzgarsız kalmışlığımız
bu bizim çektiğimiz sancı
el ele tutuşmuş geziyordu
gazeteler cinayeti yazıyordu
haliç'e bir avuç kan dökülmüştü

emperyal oteli'nde üç gece kaldık
fazlasına paramız yetmiyordu
gözlerin gözlerimden gitmiyordu
dördüncü gece sokakta kaldık
karanlık bir türlü bitmiyordu
sirkeci garı'nda sabahladık
bilen bilmeyen bizi ayıpladı
halbuki kimlere kimlere başvurmadık
hiçbiri yüzümüze bakmıyordu
hiç kimse elimizden tutmuyordu
ben hiç böylesini görmemiştim
vurdun .... kanıma girdin ..... kabulümsün.....

attila ilhan

sence de biraz haksızlık olmuyor mu eser sahibinin ismini atlamak!!

Günes kusmus salkimiyor Ah sensiz
zerdali güzeli gözlerinle bak bana
Keder es oldu yenemiyorum ah sensiz
Baldan tatli sözlerinle gül bana
Diken sarmis güllerimi deremiyorum
gülden nazik ellerini uzat bana
...

özledim seni...
ayrılık yüreğimi uyuşturuyor karıncalandırıyor nicedir.
beynimi uyuşturuyor özlemin...
çok sık birlikte olmasak bile
benimle olduğunu bilmenin
bunca zamandır içimi ısıttığını
yeni yeni anlıyorum
Yokluğun,
Hatırladıkça yüreğime saplanan bir sizi olmaktan çıkıp
mütemadiyen bir boşluğa
Sabahları seni okşayarak başlamaları
aksamları her isi bir kenara koyup
seninle baş başa konuşmaları özlüyorum;
oynaşmalarımızı,
yürüyüşlerimizi,
sevimli haşarılığını,
çocuksu küskünlüğünü...
Nasılda serttin başkalarına karşı
beni savunurken;
ve ne kadar yumuşak
bir çift kısık gözle kendini
ellerimin okşayışına bırakırken
Gitmeni asla istemediğim halde
buna mecbur olduğunu görmek
ve sana bunları söylemeden
''git artık'' demek
''beni ne kadar çabuk unutursan, o kadar çabuk
kavuşacaksın mutluluğa''
demek sana nede zor
seni görmemek ve belki yıllar sonra
karsılaştığımızda
bana bir yabancı gibi bakmanı istemek senden...
yeni bir sevdayı yasakladığım kalbime söz geçirmek....

erkekle kadının aşkı olsun, genel anlamda insanların insanlara aşkı olsun, ruhsal özgürlükten koptuğu sürece, ölümsüzlük ve sonsuzluk fikrinden uzaklaştığı sürece inançsız bir aşk olarak kalacaktır. gerçek aşk, sonsuzluğun kanatlamasıdır..
nikolay berdyaev