kucucuk soguk ve rutubetli odamda
pencerelerinden ışık bile almayan hayatımda
yalanların ortasında takılı kalmışım bir oltaya
bir baltaya sap olamadın derler ya
sap olmayı istemişliğimde yok
istesemde beceremezdim zaten
istediğim bir takım şeyleri ...

hani biticekti
son bulucktı her şey
hani bitmedi işte tazelendi her geçen gün
dayanabilir mi daa fazla bu ruh buna
katlanabilir mi beden bu işkencelere
çok fazla sıkıcı deil mi sizcede hayat ve bi o kadar da boş
gelmez mi asla o mutluluk

Aylardır kendime sormaktan korktuğum iki soru var;Ben sevmiş miydim ? Ben sevlilmiş miydim ?

cevap arayışı içerisinde düşünce de bitmeyen soru işaretleri,sevdiysem de sevildiysemde tek bir cümle asla değişmedi içimde ben her zaman doğan güneş kadar ...

Yaşammış ellerime imge imge batan bu cam parçacıkları

her battığında dahada bi acıtan canımı,

bu hayat yükü agır artık bedenime gittikçe yorgun düşüyor ruhum

gittikçe küçülüyor insanlar ...

Karanlıkta kaldı ruhum gecenin en siyahında buldum düşlerimi Kaybettiğim kendime rastladım dün ölesiye özlemişim ki onu dönüpte son defa bakamadım bile Kalbimi ölü buldum dün yara bere içinde kalmış Ruhumu serin sularda bıraktım dün kendimi benliğimle süsledim Dün karanlık sokaklarda dolaştım ...